She spend her whole life chasing stardust

"Zmienię adres, zmienię imię"

2011-11-24T11:59:00.001+01:00

Może nie powinno mnie to dziwić, ale bardzo często utwory łódzkich zespołów pasują do mojego życia - od Ich Troje (cóż...), Varius Manx, poprzez CKOD, po NOT, właśnie. Może nie imię, chociaż kiedyś o tym myślałam, ale adres zmieniłabym w tej chwili bardzo chętnie. Od zaraz.

Z moich planów erasmusowych nie wyjdzie nic, ale w tej chwili już mnie to jakoś nie boli. Dodatkowo dopada mnie kryzys czwartego roku, więc kto wie, gdzie będę i kim, za rok. Ostatni pokazał, że nie można niczego przewidzieć ani do końca zaplanować. Bo zawsze ktoś, lub coś, cię wydyma - a to aura, od której zależy twój zarobek, a to ludzie, którzy mają cię w rzyci głęboko. Ewentualnie wydymasz się sam/sama poprzez nadmierną ufność i wiarę w ludzi. Można usiąść i płakać, patrzeć, jak świat wokół zapierdala, ale można też wstać, splunąć na to, co się nie udało, zapisać, czego unikać i w którą stronę nie zwracać się zadkiem. Potem odejść, pójść w swoją stronę, do ciekawszych zajęć, niż użalanie się nad sobą. Oczywiście fakt, że jestem babą, po drodze zawiera jeszcze coś takiego, jak odreagowanie. Z biegiem lat, na szczęście, trochę się uodporniłam na toksyczne jednostki, które jakimś dziwnym trafem z lubością pojawiają się na mojej drodze, więc nie potrzebuję już roku, by odżyć po jakiejś fatalnej relacji. Nawet, jeśli trwała naprawdę długo, biorąc pod uwagę krótki okres w dziejach świata, jakim dysponuję. Mam jednak nadzieję, że chociaż w mojej nanosekundzie zdołam wystarczająco namieszać, żeby nie pozostawiać ludzi obojętnymi.

Władywostok - raport o stanie umysłu

2011-08-22T14:30:00.004+02:00

Przez cały pobyt nad morzem, będąc w pracy, zbierałam się do tego, aby co nieco o moim funkcjonowaniu tutaj, napisać. Zawsze jednak jakoś tak się składało, że nie było kiedy, albo nie miałam siły. Wierzcie, że nawet praca na stoisku, które oferuje sprzęt plażowy, przy długości dnia roboczego 10-11 godzin, może być męcząca. Można w tym momencie się przyczepić - no tak! Ale praca nad morzem to same korzyści - człowiek zarobi mnóstwo pieniędzy, bo przecież turyści kupują wszystko (taaak!?) , na dodatek dobroczynny jod, piasek na plaży który wymasuje stopy podczas spaceru, przy okazji opalenizna... No tak, wszystko pięknie, gdyby nie kilka okoliczności, które nie pozwalają mi do końca cieszyć się wakacyjną pracą.
Po pierwsze, Chłapowo, gdzie rezyduję, to wieś, owszem nastawiona na turystów, ale jednak wieś, pod Władysławowem. Spacerkiem to jakieś 10-15 minut do centrum miasta. Zatem na większe, a częściej TAŃSZE, zakupy, należy sobie zarezerwować zdecydowanie więcej czasu - do Biedronki czy PoloMarketu idzie się jakieś 25-30 minut, a powrót, z zakupami, jak wiadomo, trwa dłużej. (Zapewniam, że zakupy w tego typu przybytkach są konieczne, jeśli chce się tanio utrzymać nad morzem, ceny tutaj po prostu zwalają z nóg!)
Po drugie - ZIMNO! Tegoroczne wakacje to jakieś kuriozum - w lipcu doświadczył nas "lipcopad", a sierpień przypomina schyłek września - niby słonko przyświeca, ale wieje jak w kieleckiem. No i tu wchodzimy już na punkt trzeci, którym jest ... tadaaa! Nieustający wiatr, wicher, zefirki, powiewy i wichury zwane też nawałnicami, burze, deszcze, drobne, przelotne opady... Skutkiem czego bóle stawów, zimne stopy i dłonie i inne przyjemności w postaci opryszczek i kataru. Sama radość, czyż nie? Na dodatek klientów jak na lekarstwo, a zatem - NUDA. Bo ileż razy można wycierać klapki, zamiatać stoisko i pompować dmuchanego żółwia, ktory smętnie zwisa z dachu? Pocieszam się, że "inni mają jeszcze gorzej", bo wiem, jak wygląda praca w restauracjach i klubach Władysławowa.
Pozostają mi nocne zakupy w całodobowej Biedronce, rozkoszowanie się plażą po zachodzie słońca i wątpliwe uroki nocnego Władysławowa, które przeraża mnie swoim przekrojem społeczeństwa. Ale ten temat zasługuje na osobną notkę.
Nie sposób też nie wspomnieć o bardzo słabym sezonie, którego skutkiem są niskie zarobki, a przynajmniej niższe od spodziewanych. Niestety, nie spełnię wielu marzeń w tym roku, choć było to w planie. Chciałam dobrze, chciał dobrze także mój szef, a wyszło - jak zwykle.
Jedno wiem na pewno - w celach zarobkowych moja noga w tej miejscowości więcej nie postanie. W celach turystyczno-wypoczynkowych jest to równie wątpliwe, chyba, że Chłapowo/Władysławowo miałoby stać się bazą wypadową, od czego wolałabym już wycieczkę objazdową np. na rowerze, wzdłuż Wybrzeża.
Myślami jestem już w Łodzi, w swoim łóżku, pod własnym prysznicem, gdzie nie muszę wchodzić w klapkach, wreszcie na rowerze, który czeka na mnie w domu.
Can't wait! One more week!
A narzekań ciąg dalszy, zapewne nastąpi.

"...ja po prostu jestem pierdolnięty, Chory Psychicznie"

2011-05-05T00:36:00.002+02:00

W tytule cytat ze Zrób mi jakąś krzywdę Jakuba Żulczyka.

Dzisiejsze rozmowy egzystencjalne natchnęły mnie i pomyślałam sobie, że muszę wylać z siebie parę słów. Doszłam do wniosku, że nie umiem normalnie funkcjonować, jak człowiek, który wstaje rano, zakłada dresy, idzie do sklepu, kupuje bułki i serek, je to na śniadanie, zapija herbatą z cytryną, zakłada spodnie przygotowane wieczorem na krześle, całuje ukochaną na do widzenia i wychodzi do pracy piętnaście minut wcześniej, żeby zdążyć jeszcze wypić kawę. W pracy czasem się denerwuje, gdy ma słabszy dzień, a czasem jest dla wszystkich miły i uśmiechnięty jeśli akurat w nocy (bo przecież nie za dnia, kiedy sąsiedzi mogą zajrzeć przez okno) miał orgazm życia (nie myśli o tym, że nie dotyczyło to jego kobiety, przecież jest perfekcyjnym egoistą). I tak dalej... wiecie o co biega.
Może to głupie, ale fantastycznie pasuje tu stwierdzenie: "nie jestem zupą pomidorową, żeby mnie wszyscy lubili". Może to brzmi gówniarsko, pewnie brzmi jak kolejny quasi-punkowy manifest "na nie", jakby to powiedział pewien M, "pewnie już nosisz koszulki z Che". Otóż nie. Po prostu budzi we mnie wielki sprzeciw obraz ułożonej i pokornej kobiety która nie potrzebuje imponować nikomu, poza własnym mężczyzną. Oglądam te kobiety w Trinny i Susannah ubierają Polskę i jest mi ich żal, kiedy mówią: "odkąd wyszłam za mąż, już o siebie nie dbam, bo przecież w domu nie muszę się podobać". Proszę mnie nie brać za feministkę, bo feministek, doprawdy, nie znoszę. I nie są to puste słowa, naczytałam się trochę Susan Sonntag i na widok jej nazwiska w prasie, przechodzą mnie dreszcze. Także pięknie dziękuję, nie skorzystam. Ale faktem jest, że wkurwiają mnie różne zjawiska. Nie mówię, że w ogóle i u innych. Ale w moim przypadku. Nie znoszę spokoju, uporządkowania, pewności, stałości, niezmienności... Dlatego tak męczy mnie pozostawanie w jednym miejscu i stagnacja, nuda mnie zabija. A z drugiej strony lubię mieć pewność, że coś, do czego dążę, jest choć trochę osiągalne. Ale i tak cały czas gonię gwiezdny pył, prawda? Więc czasami wolałabym pewnych rzeczy nie widzieć, nie rozumieć, nie zauważać. Być taka idiotką jaką czasem zgrywam, a Ty bierzesz to na poważnie. Hooray for the misleading appearances!

Rowerowy zawrót głowy

2011-03-27T22:37:00.007+02:00

Postanowiłam odpicować swój jednoślad. Nie tylko dlatego, że wiosna, że czas na zmiany, bla bla bla. Nie będę udawać, kieruje mną zwykła próżność i chęć posiadania roweru, który będzie naprawdę MÓJ i w stu procentach taki, jaki sobie wymarzyłam.

Remont obecnego citybike'a zakłada odmalowanie ramy oraz błotników na kolor ruby red, oraz kilka naklejek (bądź jedną, dużą) które nie znajdują się nawet jeszcze w fazie projektu. Wzory mam mniej więcej w głowie. Do tego doszedłby pasujący kolorystycznie dzwonek (w tej chwili mam srebrny) i kto wie co jeszcze mi przyjdzie do głowy. W każdym razie - po takiej metamorfozie jaką sobie założyłam, na pewno będzie rzucał się w oczy, więc trzeba będzie też zainwestować w lepsze zabezpieczenia przed "lepkimi paluchami", których ofiarą padłam już dwukrotnie, nigdy z mojej winy, no ale jednak. Prawdopodobnie do wymiany kwalifikuje się też oświetlenie przednie, ponieważ nie satysfakcjonuje mnie to, czym dysponuję obecnie. W tej chwili rowerek prezentuje się następująco:

Mam nadzieję, że niebawem zmieni się w czerwony, mocno wybuchowy pojazd, który będzie postrachem pieszych na ścieżkach rowerowych w niedzielne popołudnia! ;)

Do zmiany skłoniła mnie akcja odpicuj swój rower na wiosnę, która trwa do czerwca. W konkursie wprawdzie udziału wziąć nie mogę, ponieważ nie jestem już uczennicą ( v.v ) ale pobudził on do kiełkowania (taka wiosenna metafora) ziarenko, które zasiali we mnie uczestnicy Łódzkiej Masy Krytycznej posiadający oryginalne rowery. I ja również zapragnęłam posiadać wyjątkową maszynkę. Docelowo marzy mi się odrestaurowanie jakiegoś starego roweru, ale to kwestia raczej mocno przyszłościowa, bo i koszta póki co są poza moim zasięgiem. Bo ze starymi rowerami już tak jest, że pochłaniają pieniądze jak gąbka. Ale mam nadzieję, że uda mi się dopiąć swego jeszcze w tym roku. Satysfakcja na pewno byłaby ogromna.

Na koniec jeszcze dwa zdjęcia z ostatniej Masy Krytycznej, na której miałam przyjemność wieźć na moim Bezimiennym (póki co ;p) flagę ŁMK. Zieloną, więc wiosennie bardzo. Przyjemne było też to, że udało mi się wyciągnąć na imprezę oboje rodziców.

Przygotowania do wyjazdu z flagą, jak widać idą pełną parą ;p sprawdzałam ino czas, abyśmy się nie spóźnili na zbiórkę, wiadomo!

A tutaj już z flagą, ruszamy z Pasażu Schillera.

*dzyń dzyń*
;)

zdjęcia: Straż Miejska, Szymon Malański

Z zimowego snu się budzi...

2011-03-17T11:30:00.004+01:00

O tak, ten blog zdecydowanie zapadł w sen zimowy już jakiś czas temu. Może dlatego, że autorka też potrzebowała zebrać myśli, które niebezpiecznie krążyły wokół jednego tematu i nie pozwalały pisać na żaden inny i o niczym innym myśleć? Aż dziw, że tak długo może człowieka trzymać, a przecież spotkało mnie tyle złego i tyle dobrego, które powinno mi raz na zawsze wybić z głowy tę bzdurę. Jak widać, są zjawiska silniejsze od świadomości.
Do tej pory sądziłam, że w moim życiu nie wydarzy się nic ciekawego, ale przygoda jest już bardzo niedaleko, a dzieje się tyle, że nie pamiętam, kiedy ostatnio miałam taki natłok zajęć i myśli. A przy okazji przymus organizowania sobie jakoś życia tak, żeby nie zatracić się w chaosie i nadmiarze, cieszy mnie niezmiernie. Im więcej zajęć tym mniej czasu na myślenie o bzdurach. A za każdym razem kiedy patrzę w lustro, widzę efekty wszystkich zmartwień i łez, które wyrzeźbiły te zmarszczki. Wystarczyłoby się nie zastanawiać za wiele, a może jeszcze długo cieszyłabym się gładką cerą. Spróbuję kolejny raz. Jak dotąd nieźle wychodziło mi palenie mostów. Może nawet już się tego nie boję?

W każdym razie wkraczam w kolejną wiosnę z nową głową, nowymi pomysłami, czymś, co wreszcie działa i daje niesamowitą radość. Bo jestem komuś potrzebna, ktoś czeka na efekty mojej pracy. Brak dowartościowania, który dokuczał mi przez zimę, teraz trochę wychodzi na wierzch. Na szczęście mam broń, która zmiecie go z powierzchni ziemi - karnet na basen!
*plum* !

Halloweenowe łowy łódzkie

2010-11-04T23:01:00.004+01:00

Dzisiaj fotonotka.
Halloween/1 listopada/3 listopada

przygotowanie zombie outfitu:

zombie, efekt:

Piotrkowska, jedna z bram

handmade lampion posthalloweenowy.

Bloggerski łańcuszek

2010-10-06T11:47:00.002+02:00

Pozwoliłam sobie na taką pierdółkę, bo akurat jeszcze pora taka na uczelni, że robić za bardzo nie ma co, a na moim blogu nieco świeci pustkami ostatnimi czasy. Na szczęście z pomocą przyszedł kolega Tomasz i jego blog. ;] Zatem - 10 rzeczy, które lubię. Możecie ukraść także (jak i ja uczyniłam) i zamieścić swoje Top 10 u siebie (albo nie top, zależy ;>).

1. Muzyka - rzecz dosyć oczywista, ale nieco ogólne to sformułowanie. Właściwie w moim przypadku składa się co najmniej z kilku czynników: muzyka jako pasja słuchania cudzych wytworów, absolutnie bezkonkurencyjna forma spędzania każdej wolnej chwili - w tramwaju, autobusie, na uczelni, w domu, na koncercie... A co do tego ostatniego, to także ważny czynnik tej ogólnikowej "muzyki". Bo przecież występy moich ulubionych (i nie tylko) kapel na żywo, to ważna część mojego muzycznego życia. Nie wyobrażam sobie funkcjonowania bez koncertów na żywo. To jest już chyba nałóg. Do ogólnej kategorii należy jeszcze dorzucić tzw. twórczość własną, która, lepsza czy gorsza, jednak od wielu lat funkcjonuje. Śpiew, w przeróżnych formach to cholernie ważny element mojej egzystencji. Śpiewam wszędzie gdzie się da, ile się da i co tylko daję radę i co lubię. O muzyce pisanie - od niedawna też ważne, aczkolwiek ze względu na mą niewielką wciąż wiedzę, szczególnie techniczną, efekty na razie są nieco marne. Ale trening czyni mistrza, podobnież.
Po ilości podpunktów wnioskuję, że postawienie muzyki na pierwszym miejscu nie było bezzasadne.

2. Film - no tak. Zanim rozpoczęłam studia, nie zajmował tak wysokiej pozycji. Dzisiaj wszystko, co wiąże się z filmem, przyciąga moją uwagę. Oczywiście nie bywam w kinie zbyt często - zwyczajnie mnie na to nie stać, ale nadrabiam w inny sposób. Wbrew temu, co pan profesor stwierdził na egzaminie, interesuję się filmem. ;]

3. Podróże - te bliższe częściej, te dalekie rzadko, natomiast tych wielkich... jeszcze nie odbyłam, ale są w planach. Uwielbiam podróżować, na różne sposoby. Uwielbiam zaglądać w miejsca niekoniecznie molestowane przez tłumy turystów, zajrzeć do każdej dziury i spróbować tego, co lokalne (np. piwo ;>). Większość moich wojaży owocuje nowymi i zazwyczaj trwałymi znajomościami, co chyba świadczy o tym, że nie jestem takim antysocjalem za jakiego wielu mnie uważa (i ja po trochu też).

4. Jazda na rowerze - najchętniej przemieszczałabym się w ten sposób wszędzie i o każdej porze, ale życie w wielkim mieście skutecznie utrudnia takie inicjatywy (brak stojaków, miejsc, gdzie można by bezpiecznie zostawić rower na kilka godzin). Taki substytut motoru. Poza tym niezwykle przyjemna, łatwa i zdrowa opcja spędzania czasu wolnego, czy alternatywa dla komunikacji miejskiej. Marzy mi się czerwono wymalowany custom o stylistyce dynamitowej. :)

5. Pociągi - ściśle powiązane w podpunktem o podróżach, ale zasługują na osobną wzmiankę. Najprzyjemniejsza z poznanych dotąd przeze mnie form podróżowania, zaraz po jeździe rowerem. Nie dość, że są przyjazne środowisku, to zaspokajają moją potrzebę ruchu wewnątrz pojazdu, czego nie mogę powiedzieć np. o samochodzie. Nienawidzę jazdy samochodem - mdli mnie, jest mi duszno, ciasno, nie mogę wyprostować nóg. Dla mnie katorga. Natomiast pociągami mogę jechać nawet kilkanaście godzin z przesiadkami. Nie muszę chyba dodawać, że jeden z moich ulubionych filmów, to "Pociągi pod specjalnym nadzorem"?

6. Tatuaże - wprawdzie jak dotąd dorobiłam się tylko jednego, ale już co najmniej dwa kolejne są w fazie projektowania (jeden z nich nawet już w fazie zbierania funduszy ;p). Na pewno uzależniające, bolesne, ale za to niesamowite... hobby? Osobiście wolę czarno-cieniowaną opcję, ale "na kimś" podobają mi się kolorowe tatuaże.

7. Fotografia - niesamowita zabawa, choć ostatnimi czasy kosztowna. Mowa oczywiście o fotografii tradycyjnej. Cyfrowa nie bawi już tak bardzo. Nie chodzi tu o elitarność, niedostępność pewną tradycyjnej fotografii, ale właśnie o jej niezwykły klimat, element niepewności, jak zdjęcia się udadzą (albo nie). Obecnie w fazie usilnych ćwiczeń i wielkiej fascynacji.

8. Internet - chyba mój jedyny nałóg, któremu poświęcam za dużo czasu.

9. Kuchnia - uwielbiam gotować, piec, lepić, smażyć nieco mniej, ale czasem...
Lubię eksperymentować, wypróbowywać przepisy, szczególnie te kompletnie od czapy, po których mój tata stwierdza jedynie "Hmm ciekawe" :D. Bawi mnie to, a jednocześnie jest dla mnie wyzwaniem. Kiedy wchodzę do kuchni, nikt ma mi nie przeszkadzać, a już w ogóle zabronione jest patrzenie mi na ręce. Won z kuchni. Delektuj się zapachem. :)

10. Piwo - okej, musiałam to tutaj umieścić. Obok wina, z którym jest na równi, mój ulubiony napój alkoholowy. ;) Niestety, dla tzw. "zdrowotności" mam bana na chlanie, w związku z czym bawię się w wyszukiwanie i delektowanie się nowymi smakami. Nowymi oczywiście dla mnie. Ostatnio prym wiodą: Kasztelan Niepasteryzowany, Specjal (czarny), Brackie. Jeśli zaś chodzi o wino - niestety, ale jaboli pić mi nie wolno. Sądzę jednak, że moja wątroba cieszy się z tej odmiany.

Tyle ode mnie. Rozpędziłam się i o mało dodałabym punkt 11, 12, 13... itd.. To wszystko oczywiście jest płynne, najczęściej jednak zmiany dotyczą tylko zajmowanych aktualnie pozycji. Przez chwilę mogłam poczuć się znowu tak, jak w podstawówce, gdzie każdy miał swój zeszyt, w którym wpisywaliśmy co lubimy, czego nie, albo "kogo i co zabralibyśmy na bezludną wyspę".

Jak dawniej nie będzie

2010-08-08T18:32:00.002+02:00

... bo nam żyć jest bez siebie lżej. Przepraszam, od rana mnie prześladuje czwarty krążek Kasi Kowalskiej. Dotąd mnie denerwowała Pełna obaw, a teraz tak idealnie pasuje, tak świetnie oddaje moje nastroje, świetnie wpisuje się w obecną sytuację. Echhh no właśnie jestem taka pełna obaw teraz.
Na Woodstocku rzecz jasna było świetnie, zero rozczarowań, dużo fajnych niespodzianek i przede wszystkim świetna pogoda i rewelacyjna załoga. Chyba mój najlepszy Woodstock pod względem atmosfery, ludzi, przeżyć muzycznych których nie planowałam (poryczałam się podczas gdy Możdżer grał w ASP Imagine zmiksowane z etiudą Chopina) i pod względem dobrego samopoczucia hmm psychicznego. Niestety fizycznie było gorzej, ale jakoś przeżyłam. Niedawno dowiedziałam się, że to mógł być jakiś wirus... cokolwiek. ;p
Teraz jednak wszystko zaczyna się komplikować i sympatyczne stosunki zaczynają przybierać niebezpieczny obrót co mnie martwi. Mam nadzieję że znowu czegoś nie spierdolę. Amen

Woodstockowy dreszcz

2010-07-27T14:43:00.003+02:00

Trochę mnie niepokoi moje tegoroczne podekscytowanie Woodstockiem, na który jadę w tym roku wybitnie nie dla muzyki. Obawiam się, że mój woodstockowy dreszczyk minie mi wraz z wejściem na pole woodstockowe gdzie będę gościć już po raz piąty. Boję się, że moje oczekiwania względem zajebistej imprezy są już teraz zbyt wygórowane, a w zetknięciu z rzeczywistością okażą się w ogóle jakimś wybujałym fantazmatem. Jedynym ratunkiem dla ewentualnej depresji woodstockowej może się okazać ŁódźStock bądź scena folkowa, która kusi wyjątkowo ciekawymi propozycjami. Na dodatek pogoda sprzyja rozmyślaniom na tematy mało przyjemne i rozpamiętywaniu oraz rozdrapywaniu ran. Ostatnio jestem w tym całkiem niezła.
Potrzebuję czegoś nowego, co popchnie mnie do przodu.

Węgoszefo jo jo jo!

2010-07-13T13:13:00.005+02:00

Wróciła!
Strzaskała się niemiłosiernie, w słońcu było chyba z 666 stopni! Pamiętajcie aby nie kłócić się z matką! Mr T wam każe! Poza tym należy z tej wyprawy wynieść naukę, że Rakieta trzepie podwójnie gdy pije się na raz Rakietę i wódkę z colą [sic!]. Dodatkową lekcję życia dały po raz kolejny kacowe poranki, które produkowały najwięcej zmarszczek na zjaranej węgorzewskim słońcem twarzy i bóle brzucha. Taki program przyrodniczy kiedy morświn wypływa sam z siebie, czytała Krystyna Czubówna. Średnia temperatura w namiocie: 40 stopni. Niemiecki cmentarz okazał się cmentarzem radzieckim z dziwnym pomnikiem.
Pizzeriowy czas oczekiwania - 40 minut. Czas oczekiwania na trzep od Rakiety - 30 minut. Co wybierasz? ;]
Paragon który przybrał postać pawulonu by w ostateczności stać się pawilonem. Odwieczne pytanie ludzkości: dlaczego nie wymyślili piwa czosnkowego? Uniwersalna prawda jest taka, że choćby piwo było z gówna i tak nic mu nie dorówna.
Niepotrzebne rozkminy powodują spadek humoru - nie robimy tego więcej. Bawimy się za to na 200% póki nie mamy pracy i dzieci. ;]
Pamiętajcie aby nie zgonować gdzie popadnie. Znajdziemy was i sfotografujemy w towarzystwie papugującej zawodowo laski węgorzewskiej numer jeden!
Finał Mistrzostw Świata w piłce nożnej wygrał z wszelkimi koncertami. 90% publiczności festiwalu wybrała mecz. ;] A jakżeby inaczej, i nas w tych 90% nie zabrakło!

I never dreamed

2010-06-07T15:26:00.004+02:00

I w zasadzie tyle. Nie umiem nic wyrazić słowami. Czas, potrzeba czasu jedynie. Naiwnie w to wierzę.

A tak z innej beczki i a'propos:

Więcej słońca!

2010-05-21T17:02:00.004+02:00

Dzisiejsze słońce podziałało na mnie nieco odświeżająco! Oby tak już zostało, to może moje demony pójdą sobie wpizdu na dobre. :) Bardzo bym chciała, więc bardzo proszę, cholerne słonko, napierdalaj!

No i przekułam nieco mej frustracji w pracę, jestem dobrej myśli, mam nadzieję że wylezę z tego dołka i oddalę się na nieco większą odległość niż w tej chwili. Zaledwie postawiłam stopę na krawędzi, chciałabym aby mnie teraz tam z powrotem nic nie strąciło. Trzymać kciuki.

Poprawia mi humor ten zajebisty czerwony gorset. ;>

No one feels the pain I have inside

2010-05-18T23:43:00.004+02:00

Speak to me
For I have seen
Your waning smile
Your scars concealed
So far from home, do you know you're not alone
Sleep tonight
Sweet summer light
Scattered yesterdays, the past is far away

How fast time passed by
The transience of life

Wasted moments won't return
And we will never feel again

Beyond my dreams
Ever with me
You flash before my eyes, a final fading sigh
But the sun will rise
And tears will dry
Of all that is to come, the dream has just begun

And time is speeding by
The transience of life

Wasted moments wont return
And we will never feel again

By Blue Lily

2010-05-18T00:19:00.003+02:00

Tak jak obiecałam, są zdjęcia od Pałliny! ;)
Trochę się nimi pobawiłam, mocno poprzebierałam w nich, ponieważ jak już pisałam, na większości miałam twarz niczym męczennica (w sumie można byłoby mnie porównać do Elsalill z dzisiaj obejrzanego Skarbu Pana Arne). ;] Oto Elsalill, wiecznie mdlejąca i miotająca się po kadrze niczym kukła, bohaterka Herr Arnes Pengar Selmy Lagerlöf. Film szczerze polecam, ale tylko miłośnikom kina skandynawskiego, kina niemego (rzecz jasna ;>) no i śniegu... ;]

Ok, ale dość dygresji,b o miało być krótko i na temat.
Oto kilka fotencji z Głowna, z tym, że trochę zniszczonych przeze mnie w fotoszopie. ;]

Mam nadzieję, że się podobają. ;)

PS. nic nie poradzę na to, że ostatnio wszystko widzę w takich odcieniach. To jest efekt humoru dziwnego który mnie nie opuszcza, niepokoju oraz filmu, który czeka w aparacie na lepszą pogodę.

Pierwsza porcja zdjęć z Olsztyna!

2010-05-07T23:21:00.006+02:00

Ajwaj, ostatnimi czasy tyle się dzieje, że nawet nie mam kiedy tu napisać czegoś sensowniejszego, a co dopiero czegoś nabazgrać żeby wrzucić tu jakieś świeże skany! Zatem kilka zdjęć z mojej ostatniej wyprawy do Olsztyna! Mam nadzieję, że już niebawem skończę kliszę w aparacie i będę mogła was zasypać gradem pięknych (oby ;>) skanów z mojego czarno-białego Ilforda. Ale to się okaże jak już wywołam film, a do tego droga daleka. ;>
Póki co - Olsztyn. Kilka fotek, sądzę, że jeszcze będzie druga część, jak mówi tytuł. Paulina również poczyniła mi sporo zdjęć, jednakże ponieważ modelka ze mnie marna, na większości z nich mam minę niczym męczennica. Zatem .. pokażę, owszem, ale jedynie kilka z nich, ponieważ większość jest "niepublikowalna". ;>

A teraz zapraszam do wycieczki po olsztyńskich jeziorach. :)

A na koniec - żabka z Jeziora Długiego. :>

Dziękujędobranoc! :)

Ponownie Kierunek Północ

2010-04-14T23:17:00.004+02:00

... już w piątek! I'm lovin' it. Dawno mnie nie było w Olsztynie.

A w związku z tym kilka zacnych obrazów z internetu, które bądź to cieszą oko, bądź też śmieszą, jak ten, o , tuż poniżej. ;)

...czy to ma sugerować, że niedługo będziemy jeździć z prędkością światła? ;P

obraz olejny, Megan Ginger.

Dwa ostatnie to moje pstryki. Nędzne bo nędzne, ale jedyne jakie mam najnowsze (z września O_o) z jakiejkolwiek mej podróży pociągiem. Obiecuję teraz przywieźć coś lepszego. :)

Miłego weekendu wszystkim!!! ;)

Jakaś chora wizja.

2010-04-09T22:54:00.000+02:00

Siadłszy na kiblu celem wiadomym, jednocześnie chwytam za mleczko do demakijażu, żeby zmyć swoją dzienną powłokę. Zauważam czerwoną krostę w pachwinie. Chcę ją wycisnąć. Rozdrapuję jednak, aż pojawiają się kolejne czerwone, małe kropki. Drapię do krwi, aż wreszcie nie widać już kropki. Pod paznokciami mam kawałki naskórka i rozerwane tkanki. Kopię w ranie, ale nie czuję bólu. Szukam czegoś, bo wiem, że siedzi we mnie coś większego, coś, czego nie da się wycisnąć przez wąski kanalik pryszcza w pachwinie. Szukam tego czegoś, a rana powiększa się. Wokół coraz więcej krwi, wreszcie pod moimi tłustymi udami, na desce klozetowej gromadzi się mała kałuża krwi, która pomału wzbiera, ale nieznacznie. To dziwne, myślałam, że w tym miejscu jest więcej żył, a może nawet jakaś tętnica. Nigdy nie uważałam na biologii. Ale kopię niecierpliwie, coraz gwałtowniej, drapię mięso i rozgarniam palcami. Szukam tego co we mnie siedzi. Flaki kryją źródło cierpień. Wreszcie jest. Małe, czarne, pulsujące, jakby gniewne. Ocieka krwią i beznadziejnie spoczywana mojej wyciągniętej dłoni. Bezwstydnie owalne, obrzydliwie włochate, paskudne. Ordynarne. Nie wiem co zrobić. Wyrzucić to czy może zasadzić, a nuż wykiełkuje? Co z niego wyrośnie? (a może to ona?) Czy to żyje? W sumie chyba tak, pulsuje przeież. Jest tak małe, a tak duże. Przypomina mały owoc kiwi. Na dodatek czarny i zdecydowanie bardziej włochaty. Popycham je palcem, ale za każdym razem wraca na swoje miejsce. Nie chce spaść z ręki, jakby się uczepiło mojej skóry. Jestem jego ojczyzną, łonem i źródłem życia. Beze mnie umrze. Spoglądam uważnie, jak zaczyna pulsować coraz szybciej. Staje się bardzo ciepłe, prawie gorące. Chcę wypuścić je z ręki, pozbyć się, wyrzucić. Chcę wstać z kibla i spuścić to w kanał. Nie mogę. Mam wrażenie, że włochata kulka patrzy na mnie i prosi abym tego nie robiła. Nie wiem co teraz. Mówię: „Co mam zrobić?”. Mam wrażenie, że nagle staje się zimne. Kompletnie. Jakby straciło nadzieję. Pomału flaczeje i i zapada się w sobie. Jest mi prawie przykro. Wreszcie kurczy się i znika. Mały czarny rodzynek rozpada się w proch na mojej dłoni.

No longer

2010-04-06T16:26:00.005+02:00

Tak zwane święta przyniosły mi wiele rozczarowań. Z jednej strony postanowiłam być dobrą córeczką, pomagałam, sprzątałam, myłam, układałam, ścierałam kurze *a psik!* i upiekłam ciasto.
Jednak w środku cały czas żywy miałam żal. Ogromny. I on jest we mnie nadal, niestety. Jest od wielu już lat. Bo niby łatwo powiedzieć sobie - pierdolę to, pieprzę, nie obchodzi mnie. Ale jednak kiedy przychodzi co do czego, jest żal. Jest wielki żal, że bliscy ludzie potrafią tak ranić. I nawet nie myślą, że mogą wyrządzić taką krzywdę. Słowami, czynami, gestami. A kiedy im to uświadomić, stoją jak wryci, nie wiedzą co jest. Dziwią się, nie rozumieją. Wtedy żal jeszcze większym się staje i jeszcze bardziej uwiera. Bo czasem trudno wyrazić co się czuje. Szczególnie to trudne, gdy gardło ściska olbrzymie imadło. Imadło wyciskające łzy pomimo, że się ich wcale nie chce. Człowiek się broni, stara się jakoś przetrzymać. Ale prędzej czy później to uderzy. Ze zwielokrotnioną siłą. Lepiej więc wykrzyczeć, to co boli, to co dręczy. Wypłakać się, rozmazać makijaż, nawet w samotności, w oddaleniu.

Musisz wyrażać swoje uczucia, inaczej zatrują twój organizm. Ktoś mądry kiedyś tak powiedział i chyba miał rację. Szkoda, że jest to takie trudne. Szczególnie wtedy, kiedy twój przekaz napotyka ścianę po drugiej stronie.

Przynajmniej jest ktoś, kto mnie rozumie. Dobrze jest mieć kogoś takiego. Nawet w liczbie mnogiej. Dziękuję i pozdrawiam.

Po raz kolejny obiecuję sobie, że nie będę się przejmować. Emocje mnie kiedyś wykończą. Zazdroszczę czasem tym, którzy tak nie czują.

Jutro zdjęcia z Pauliną, mam nadzieję, że przyniosą coś wartego pokazania. Ba, na pewno przyniosą!

Pisała jak zwykle TNT (but with no sentence anymore ^^).

Looks like spring.

2010-04-04T00:42:00.003+02:00

Wiosenna, całkiem pokręcona i niezidentyfikowana atmosfera.

Łódź, wiosna, analog

2010-03-22T22:14:00.005+01:00

Wiosna, panie!
A ja nie mam nowych zdjęć.
Nic a nic.
Cała nadzieja w Ewelynie i "obiedzie" czwartkowym.
No i mam jeszcze paru chętnych na fotki z analoga.
Potrzebuję więcej.
Ktoś?

A tu jeszcze smutna, szara, wesoła Łódź.

Ah, i tak przy okazji - jest nowy zespół! Będzie czad ;)

Mój "polski Manchester"

2010-03-03T21:26:00.005+01:00

Wiem, że Łódź jest brzydka.
Że jest szara, że wciąż nie ma pomysłu na siebie, a politycy "rządzący" tym miastem nie pragną jej dobra. Wiem, że do Łodzi nie dociera wiele tras koncertowych, bo mamy chujową publikę. Cholera, wiem to wszystko. I nie wiem czy to lokalny patriotyzm czy sadomasochizm graniczący z szaleństwem każą mi wierzyć, że to miasto się kiedyś zmieni. Że znajdzie się ktoś, komu będzie bardziej zależało na czystych ulicach i porządnym transporcie publicznym niż na podejmowaniu izraelskich gości dziesięć razy w roku. Ufam, że kiedyś ktoś zrobi porządek z walącymi się kamienicami i starymi fabrykami, które poza paroma architektonicznymi perełkami (a często same nimi będąc!) są naszym jedynym dziedzictwem, jedynym świadectwem dawnej świetności "polskiego Manchesteru". I to nie jest robota na te kilka lat kadencji. Marzy mi się, że ktoś kiedyś pomyśli o Łodzi perspektywicznie. Bo póki co, największa kulturalna inwestycja, która mogła się przydarzyć w tym mieście, odchodzi, sami nie wiemy gdzie. Bo nie liczy się dobro mieszkańców, ich dzieci, wnucząt, kolejnych pokoleń. Liczy się kasa, kasa, kasa! Chociażby się miały te miliony później zwrócić, to nie... Nikt nie ma na tyle jaj, żeby zaryzykować. Pozwolę sobie tu zacytować znamienitych panów z Butelki: "TO MNIE WKURWIA" ! Niemiłosiernie wkurwia mnie to miasto, a jednocześnie bardzo mu kibicuję. I nie pieprzę tego miasta, wciąż daję mu kolejne szanse. Daję szanse tym szmatławym politykantom, chodzę na wybory, bo mimo wszystko czuję, że ode mnie COŚ, cokolwiek, w tym kraju zależy. Jednocześnie daję sobie prawo do narzekania w razie czego. Bo lubię ponarzekać, co pewnie widać po tym blogu. Nie rozumiem tylko jednego - dlaczego władze miasta, które się starzeje, gdzie większość mieszkańców stoi w kolejkach po tanie leki w aptekach a młodzież najczęściej szeleści ortalionem w ciemnych bramach, dlaczego coraz skuteczniej przekonują mnie, że tu nie ma dla mnie miejsca?

PS. Wszystkie zdjęcia są mojego autorstwa i zostały wykonane w Łodzi!

W drogę!

2010-02-17T00:08:00.003+01:00

... znowu! :)
Tym razem zawijamy kieckę, fatałaszki i buciki na obcasie.
Będziemy damulkować przynajmniej przez jeden wieczór.
No, raz kiedyś można. ;>

Muszę częściej wychodzić z domu. Ostatni poniedziałek uświadomił mi, że ja praktyczne nie chodzę na imprezy, nie chodzę do pubów, nie spotykam się z ludźmi. Jak taki totalny nołlajf.
Trzeba to będzie zmienić. Tylko niech mi już wprowadzą zakaz palenia w pubach, bo oszaleję od tego dymu!

A na zdjęciu z Anną, która jest krwiopijką :>

Uczing part 666

2010-02-09T16:09:00.002+01:00

Czego się nie robi podczas tak zwanej "nauki" :P
Nawet zachciało mi się posprzątać pokój a następnie zrobić serię pompek. No naprawdę, Teorie Badań Literackich doprowadzają mnie do ostateczności. Jutro poproszę trzymać kciuki po 13:30. Może być kore.

Czy teraz już jestem emo? :>

Ta2

2010-02-07T12:41:00.006+01:00

Nie pogardzę kilkoma dniami prawdziwego ukropu.
Ja naprawdę lubię zimę. Ale w tym roku mam jej już serdecznie dość.

Dlatego zdjęcie takie wiosenno-letnie.
Chętnie bym powtórzyła jakąś sesję, bo zdjęć nowych nie mam WCALE. Nie mam kiedy, nie mam z kim, nie mam po co. A i mój aparat zaczyna mnie już wkurzać, przydałby się jakiś lepszy, ale ni ma za co sobie takiego sprawić.
Ale za to jest poprawiony tatuaż. Zagoił się już dawno. Niestety, ciągle wymaga poprawek, kurwa mać! :/

Nadal utrzymuję, że maj/czerwiec chcę to rozbudować, ale wciąż mam tylko jeden projekt, który podoba mi się, ale wolę mieć jakiś wybór. :/
Poza tym znalazłam takie cuś, o. Podoba mi się, coś w tym guście mogłoby się pojawić gdzieś w nowym miejscu ale wymagałoby pewnych zmian.

Chyba

2010-02-04T10:36:00.003+01:00

Rozleniwiły mnie łatwe zwycięstwa nad sesją. I cholera, nic mi się nie chce.
Nic a nic. Wpadłam w taką zajebistą nieckę wypełnioną psychodelicznym obrazem idylli i teraz nichuja nie chce mi się z niej wyleźć. Pomimo tego, że złowieszcze słowo ŚRODA powoli zaczyna się dobijać do mojej świadomości i zaburzać tę moją idiotyczną spokojność.
W końcu się biorę do roboty ale z oporami i głową zamkniętą, bo wizja ŚRODY paraliżuje mnie od stóp do głowy.

Helleluyah, chcę wakacji.

BTW - na zdjęciu piękny kubek mój. Nie znoszę dostawać kubków w prezencie, no nie znoszę! Ale ten jest zajebisty ;]

Chce się już wyć!!!

2010-01-27T21:23:00.003+01:00

Pół roku minęło. I chuj. I nic nie wiem. I nic się kurwa nie rusza. Dostałam demo bez wokali? Okej, ułożyłam tekst, mam pomysł jakby to mogło wyglądać a tu chuj. I chuj chuj chuj. Oj nie lubimy, nie lubimy kiedy ktoś nas w chuja robi! Mam już takie tyły, że jak teraz podejdę do mikrofonu to wydam z siebie najobrzydliwsze rzężenie jakie ten świat widział! Yeah! :P Może wreszcie mi się uda odblokować to, co powinno być odblokowane. I nastanie rokenrol. Tylko się ruszyć, ruszyć, bo chyba chłopcom tyłki od tego mrozu poprzymarzały. Czas wychylić wspólnie jabola i wejść do sali prób, bo jeśli coś się nie ruszy, to będzie bida, panie! Pieprzeni studenci! :P

Jeszcze parę miechów i świątynia Amareny odrodzi się. Gdzie tym razem?

PS. Trzy tygodnie poproszę przewinąć w tempie SLAYERA. :>

Suchy chleb na klatce, choinkowy fail i Toeplitz

2010-01-22T13:24:00.007+01:00

Zawsze wiedziałam, że moje osiedle jest bardzo barwne.
Niekoniecznie już nawet dlatego, że wyjątkowo mało tu betonu a dużo zieleni i całkiem nawet malownicze pozostałości po hitlerowskim obozie koncentracyjnym dla dzieci oraz Cmentarz Żydowski, zwany tu potocznie "kircholem", a dla większości mieszkańców będący po prostu ogrodzonym wysokim murem kawałem ziemi (ponad 30 hektarów) na którym od czasu do czasu pojawiały się dawniej pożary, a obecnie co roku zjeżdżają się wycieczki z Izraela i nie tylko, przebijając się przez wąskie uliczki i tarasując je skutecznie wielkimi autokarami. Do tego niedawno wyremontowana stacja Radegast, miejsce straszliwe, a mimo to będące swego rodzaju atrakcją turystyczną. No cóż, miejsca zamieszkania póki co sobie nie wybierałam.
Okoliczna ludność jest również bardzo pomysłowa...

Tak, wiem, że termometr jest spoko :)

Już wiecie co z nim zrobić?

Próba pozbycia się choinki + lekkie ocieplenie = choinkowy fail.

Aha, no i wreszcie zasiadam do nauki... Mam już pięć kilo książek, same mądre i zdobyte w pocie czoła knigi. Jeszcze się do tego zabrać, jeszcze to wbić do mózgownicy... to już będzie pół sukcesu. Drugie pół to napisać analizę. Ała :/

Pozdrawiam wszelkich studentów i łączę się z wami w bólu. :>

Jednak się tęskni.

2010-01-16T18:45:00.001+01:00

A jednak, jednak nie można zbyt długo wytrzymać.
Zamiast więc się uczyć, zapycham sobie przestrzeń różnymi rzeczami, pierdołami, filmami (których nie powinnam oglądać,a te które powinnam oczywiście idą w odstawkę)... Dobrze, że chociaż od paru dni udaje mi się wytrwać w postanowieniach. Są więc jasne strony tej sytuacji.
A tu parę moich czasopochłaniaczy:

Czas zmian

2010-01-13T23:16:00.006+01:00

.. na szczęście nie wszystko się zmienia ;)
Ale, jak to z nowom godom, czas nadszedł, aby co nieco pozmieniać w cyber (i nie tylko)przestrzeni.
Zatem, miast się uczyć do (aż jednego!) egzaminu, zmieniam.
M.in. skasowałam photobloga (no nie powiem, trochę się naklikałam!), stwierdziłam, że na chujże mi on, skoro mam ten tutaj. Poza tym - pierwotna idea całego portalu upadła i zaroiło się emo-stad ;)
Następna zmiana to oczywiście porzucenie słodyczy. Przynajmniej do czasu :P Postanowiłam, że trzeba zrzucić z siebie nieco tłuszczyku, i cóż, że zima, ważne są dobre chęci a nie pora roku :D
Poza tym kilka ważnych imprez w tym roku będzie, to i wyglądać trzeba, a i zawsze można będzie z większym spokojem zzuć ubranie na plaży :>
No i przede wszystkim - ograniczyć fejsbuka! Tego jeszcze mi się nie udało osiągnąć, Rajska Wyspa za bardzo mnie wciągnęła :D
Tymczasem - kilka zdjęć z sesyji z Ewelyną, mam nadzieję, że jeszcze kiedyś jakieś popełnimy. Gdy dzień będzie dłuższy, cieplejszy i nie będziemy czuć oddechu sesji na plecach ;]
Teraz pewnie zdjęcia będą częściej, skoro pb zlikwidowany :P Gdzieś wyżyć się trzeba ;)

Nieświąteczna jindijanka :P

2009-12-23T17:50:00.005+01:00

Taką oto babę półnagą stworzyłam na jakimś zapewne pasjonującym wykładzie. A to wszystko przez Martę!!! :P

A świąteczny obrazek będzie po nowym roku, bo zapomniałam zeskanować kartki, którą miałam wam pokazać.

A tak BTW... Kwaśnych, radosnych, zakręconych, niekonwencjonalnych,
ciepłych, mrrrrrrocznych ;] jeśli obchodzicie.
Jeśli nie obchodzicie - łączę się z wami w bólu (tj. zaciskam zęby i "pielęgnuję" tradycję wraz z rodziną. Och, być na swoim i robić po swojemu!!!). Ja nie mam wyjścia - na ten czas muszę schować swoje przekonania w kieszeń i zasiąść z rodzinką do stołu.
A, no i bawcie się dobrze w Sylwestra.

Fontanna i w drogę.

2009-11-26T00:14:00.003+01:00

Znowu bazgroł z wykładu. Tym razem teorie badań :P (chyba też znowu!)
Fontanna stojąca w parku otaczającym Pałac Biedermanna w Łodzi.
Widok z góry nieco, bo z okna na drugim piętrze :)
no i znowu ucięte, bo kartka ;)

A ja tymczasem, borem, lasem, ruszam na Północ ;)

Slava! :>

Znowu Żul + moje dzieło na głównej ! ^^

2009-11-10T13:51:00.006+01:00

TUTAJ macie link, pod którym możecie zobaczyć mój transparent, który to stworzyłam całkiem niedawno :) Spotkał się z fantastycznym przyjęciem w Warszawie, a teraz zdobi (no bo czyż można użyć tu innego sformułowania? :P) stronę główną zespołu Monolit ^^ Zatem wchodźcie, klikajcie, cokolwiek - w każdym razie - sprawdźcie ;)

A tymczasem ciąg dalszy moich tworów żulerskich - tym razem Żul-Wariacja. Niedługo pojawią się kolejne wcielenia Żulinki :)

Żul jest dziwnie ucięty, ponieważ... skończyła mi się kartka ;P

Bazgroł z nudów + Slayer + Żulinka ;)

2009-11-05T17:28:00.004+01:00

Zwykle to właśnie powoduje, że biorę się za jakieś bazgranie. No bo przecież po cóż notować na filozofii czy teorii badań literackich :P Po co się włączyć do pasjonującej dyskusji na fakultecie o artystach żydowskich :P No po co? Lepiej rysować Żule ;)

Zainspirowana monolitowym żulem którego mogliście zobaczyć we wcześniejszym wpisie na fladze, stworzyłam własną postać, którą już lubię. Jak się rozpędzę to dam jej trochę więcej życia. Póki co siedzi sobie na kartce, bezpieczna, w dwóch, a nawet już trzech odsłonach frontalnych i jednej profilowej :) Kiedyś tam wrzucę pozostałe. Póki co najbardziej dopracowana wersja mojej Żulinki, która, oczywiście, jest wielką fanką SLAYERA :D W końcu jest koleżanką dla Żula, fana tej kapeli i pewnego zespołu na M. (do tego stopnia, że na jego brzuchu możecie zobaczyć wielki tatuaż mówiący wszystko ;> )

Warto jeszcze tylko dodać, że jestem świadoma, że ta postać jest nieproporcjonalna, ale przecież nie o to tu chodzi :) Zresztą - czy ja kiedykolwiek twierdziłam, że umiem rysować?

Metal HELL'o'ween

2009-10-31T18:00:00.001+01:00

Przygotowania do tegorocznego Halloween (jak nigdy, bo też nigdy tego nie "obchodziłam") zaczęłam już w zeszłym tygodniu, od kilku pomysłów co tu zrobić i jakby to wszystko ogarnąć logistycznie. Rozplanowałam sobie więc wszelakie zakupy w taki sposób żeby ze wszystkim się wyrobić. Zaplanowałam też kiedy konkretne prace wykonać. W ostateczności zostałam tylko przy jednym rodzaju "artykułów spożywczych", choć ambicje miałam większe. Okazało się, że mimo to, roboty z nimi było co nie miara. Do tego doszła jeszcze szmata którą musiałam obrócić w radosny transparent dla... no właśnie ;)
Wszystko to w ramach obiecanej wcześniej niespodziewajki, o której zdążyłam zapomnieć. Gdy tylko mnie oświecono że coś takiego zadeklarowałam, zabrałam się od razu do pracy. Oto efekty. Marne bo marne, ale chęci są w końcu najważniejsze ponoć :P

Monolitowy Żul wersja ma :)

2009-10-29T14:34:00.003+01:00

Czyli zajęcia z Teorii Kultury, na których aktywnie się udzielałam i nie ma w tym cienia ironii ;) Natomiast pomiędzy mymi jakże błyskotliwymi wypowiedziami tworzyłam tego oto Żula, skądinąd mogącego się wam kojarzyć :)
Po weekendzie pokażę dzieło ostatnich dni, które mnie pochłonęło, a także spowodowało, że i rodziciele się nieco w moje działania zaangażowali ^^.

Bazgroł zapowiadający....

2009-10-21T22:20:00.003+02:00

... halloweenową jazdę :D
Ja wiem, że to nie nasze święto, że niepoważne, że z "amrYki", ale co poradzić! W tym roku Halloween będzie wyjątkowe, więc już zaczynam przygotowania do tego dnia! ;)
Proszę trzymać kciuki, żeby wszystko się udało tak, jak sobie zaplanowałam! :)

Póki co bazgroł z jakiegoś wykładu czy fakulca. W rzeczywistości moja nieudolna wersja Gnijącej Panny Młodej połączonej z Sally z NBCh jest ciut mniejsza jeszcze ;)

Bazgroły ze szkoły

2009-10-15T16:23:00.006+02:00

Jakieś tam na zajęciach spłodzone. Oczywiście wykład - jak widać, był pasjonujący. Jestem trochę podłamana dzisiejszymi zajęciami. Nie zdziwi mnie, jeżeli po trzech semestrach zakończy się moja przygoda z filmem. No i do tego ta pogoda i kilka innych czynników, które nie dają mi spać.
Jak zwykle na kartce w kratkę...

A tu nuta na dziś, na jutro, na wczoraj :

Powrót

2009-10-11T22:47:00.001+02:00

Ech jak ciężko położyć się spać o normalnej godzinie...
Jutro powrót na uczelnię, pierwsze od trzech miesięcy zajęcia... :/
Jakże mi się nie chce! Trzymajcie kciuki za wtorek i środę, bo jak się uda, to będzie mega!
A jak się uda, to napiszę o co chodzi. Jak nie... to nie napiszę :P

Sława!

:D

Gorzkie żale

2009-10-07T15:31:00.004+02:00

... miała być notka wyżal-się-będzie-ci-lepiej ale już się wyżaliłam.
Jedno zdanie, które zapewne pada prędzej czy później z ust niemal każdego dziecka na tym świecie. I nie ma to znaczenia, czy dzieje się to wtedy gdy to dziecko jest faktycznie jeszcze dzieckiem, a jego świat od początku wypełniony jest złem i nienawiścią, czy wtedy, gdy to dziecko jest już dzieckiem tylko dla swoich rodziców i dochodzi do słusznych wniosków popartych wieloletnim doświadczeniem i podpatrywaniem starszyzny rodowej. Czy może wreszcie z ust człowieka wiecznie samotnego, który nigdy nie znał swojej rodziny, ponieważ los poplątał już na samym starcie jego ścieżki.
Chyba to normalne i chyba zdrowe. Szkoda, że w większości przypadków zapominamy o tym, cośmy sobie wcześniej obiecali. Szkoda, że ja nigdy nie zapominam obietnic danych samej sobie. Taka ze mnie egoistka, że głównie te obietnice pamiętam i ich dotrzymuję.

Obym nigdy, przenigdy nie była taka, jak moi rodzice.

Wróciła

2009-10-03T00:30:00.003+02:00

Trip się udał :) Niespodzianka ostatecznie niespodzianką nie była ;)
Ale to nic, i tak było zajebiście ;) A miny niektórych na mój widok... bezcenne ^^

Super, chcę jeszcze :D
Póki co naładowałam akumulatorki na najbliższy miesiąc, bo tyle chyba przyjdzie mi czekać...

>T.R.I.P.<

2009-09-30T14:00:00.003+02:00

Zawsze marzyłam o wielkiej podróży. Najlepiej daleko, gdzieś gdzie jest zawsze ciepło. Najlepiej tanim kosztem, czyli stopem. Niestety, jak dotąd nie udało mi się tych marzeń zrealizować. Może przyszły rok? Może jeszcze kiedy indziej? Chciałabym, ale nie wiem, co przyniesie los. Moim wymarzonym celem jest Portugalia.
Zobaczyć na żywo Evorę, zobaczyć Viana de Alentejo, gdzie od dwóch lat kieruję moje listy. Zobaczyć na żywo najdalej wysunięty na zachód koniuszek Europy. Coś fantastycznego. Skosztować gorącego portugalskiego lata. Pogadać z mamą Guilherme po polsku. Chciałabym odwiedzić wreszcie ten kraj, o którym tyle już się naczytałam, któremu kibicuję zawsze na Mistrzostwach Europy czy Świata :) Ten kraj, który, jak dotąd, jest tylko moim niespełnionym marzeniem. Poznać wreszcie Guilherme, który od dwóch przeszło lat jest moim wirtualnym po nim przewodnikiem.
Ale nie chcę wycieczki, zorganizowanej grupy, która grzecznie drepce za rozgadanym "oprowadzaczem"... Nie lubię być zależna od grupy, wolę sama postać tyle przy pomniku ile chcę i zagapić się na ocean do późnego wieczora. Połazić samotnie brzegiem i odparzyć sobie stopy na gorącej plaży. Achh póki co, to wszystko w sferze marzeń. Jednak bardzo realnych. Kiedyś je spełnię.

Na razie zostały mi podróże po kraju. Pociągi od jakiegoś czasu stały się moim jedynym i najlepszym środkiem transportu. Ale wożenie się ekspresami czy pośpiechami zostawmy burżujom :P Ja podróżuję osobówkami. Te pociągi nie tylko mają w sobie ducha podróżniczego, ale i kosztują dużo mniej. Fakt, podróż bywa męcząca. Ale dobra książka i muzyka wypełnią ten czas. Pozostaje jeszcze wybrać dobre miejsce, w miarę blisko konduktora i SOKistów - tam bezpieczniej - i można jechać. Kilometry, setki kilometrów przez nasz piękny kraj. Bo może i marzę o wielkich podróżach, dalekich, może nieco szalonych, ale zawsze chciałabym wracać tu, do Polski, gdzie jesień wita nas złotymi liśćmi i deszczem, przemokniętymi butami i katarem. Akurat w tym roku wrzesień wyjątkowo pięknie się kończy. Tak długo utrzymało się lato. Jesion za oknem dopiero zaczyna się złocić. Cudownie.

Takie warunki skusiły mnie i E. do podróży. Najlepiej gdzieś daleko. A gdzie? No my już mamy tylko jeden kierunek. Od jakiegoś czasu - taki sam!
Wspaniale! Wybór padł więc na najtańszą formę transportu - AUTOSTOP. Ułożyłyśmy sobie wstępny plan, trasę, wiedziałyśmy dokładnie przez jakie miejscowości jechać. Wstępny kosztorys (:P) i gotujemy się do drogi. Gdy nagle - TRACH! Prognoza pogody. Zimno i deszcze. Chwila zastanowienia, przegląd portfela i szybka zmiana decyzji. Wybór- oczywiście znów PKP. Jednak najtańszy wariant - moje ulubione osobówki.
Decyzja zapadła. Nasz trip już dziś :)

Kiedy czytacie te słowa, siedzimy już obie w pociągu. Obie niepewne, co przyniesie nam dzień i czy nasz plan niespodziankowy się uda. Musi się udać, nie bierzemy pod uwagę innej możliwości! Zatem trzymajcie kciuki!

Metallica i inne dziwne przypadki dnia jesiennego.

2009-09-29T15:41:00.003+02:00

Nie wiem co mi odwaliło. To chyba ta jesień mi przewraca w głowie. Jakoś inaczej na mnie oddziałuje w tym roku.
Najpierw Hades wylał kilka dni wcześniej, potem w moim odtwarzaczu na dobre zadomowiła się Metallica, którą wcześniej odpuszczałam sobie na rzecz Iron Maiden. Jednak dziś, słuchając tych dwóch zespołów, nie mogę się nadziwić, czemu właściwie wybrałam Maiden. Muzycznie to w kółko to samo, w zasadzie od 30 lat wałkują te same solówki i podobne teksty, Dickinson też śpiewa cały czas tak samo. Tylko włosy obciął, przestał nosić obciachowe geterki i gównianą grzywkę. Co nie zmienia faktu, że na żywo wciąż robią wrażenie i niezmiernie mnie cieszy, że udało mi się to zobaczyć.
Jednak teraz skręciłam w drugim kierunku. Oto Metallica, zespół który wielbiły rzesze moich znajomych. A który ja, być może między innymi dlatego, zazwyczaj traktowałam nieco po macoszemu i znam jego twórczość dość, że powiem - po łebkach.

Natomiast dziś nastąpiła we mnie jakaś przemiana. Słucham ich bez przerwy i nie nudzą mnie, wyłapuję zajebiste solówki, ciekawe zagrywki. Och, doprawdy nie wiem co się ze mną dzieje :P Jakaś cholerna rewolucja chyba się szykuje.

Na dodatek dziewczę, które kupowało ode mnie sweterek przez Allegro, okazało się chodzić do mojego starego LO. Tego samego dnia, gdy miała odebrać ciucha szłam na spotkanie z nauczycielami, ot, pogadać. Spotkałam tę panienkę pod szkołą. Okazało się, że pamięta mnie z czasów gdy tam rozrabiałam w liceum. No, w sumie zdziwiłabym się, gdyby mnie nie pamiętała, bo raczej dałam się poznać szerokiej publiczności mojej szkoły, w taki czy inny sposób, mniej lub bardziej spektakularny. Ja również pamiętałam zarówno ją, jak i jej towarzysza. Zabawna sytuacja. I zawsze powracająca. Świat jest mały, szalenie mały. A ja wciąż uświadamiam sobie to na nowo.

Ahhh jesieni, jesieni droga, co jeszcze przyniesiesz? Jeśli tak dobra ma być ta moja tegoroczna jesień, to ja chcę, żeby trwała :) Tylko deszczu mniej trochę na dobę poproszę ;)

Jutro w drogę! :D

PS. Zdjęcie mojego autorstwa, nie zezwala się na kopiowanie i takie tam bzdety! :P

Wakacyjne podsumowanie

2009-09-10T22:05:00.005+02:00

Ponieważ wakacje nieuchronnie dobiegają końca, a wydarzyło się wiele, czas na krótkie podsumowanie tego, jakże kolorowego i wspaniale spędzonego czasu.
Pomimo wielkich zmian jakie zaszły w moim życiu prywatnym, jestem szczęśliwa i to bardzo, nie mam sobie nic do zarzucenia. Tym bardziej, że starałam się stare sprawy jakoś ułożyć, ugłaskać, uklepać na gładko, ale się nie dało. No cóż, wykazałam dobrą wolę, że nic nie wyszło to już nie moja wina, a na pewno nie tylko moja.

Reasumując więc kanikuły 2009:

LIPIEC:
- Węgorzewo a tam czas przemian zmian i rotacji, o czym pisałam :)
- Początek nowej ery, rzec by można :)
- Hunterfest - który okazał się fantastycznym festivalem, pomimo braku 90% porządnej muzy która miała się tam pojawić. To jednak godziny spędzane na rozmowach i szwendaniu się po lotnisku i okolicach sprawiły, że życie nabrało kolorów. Znowu :)
- Ultrakrótka przerwa pomiędzy festivalami i brak nadziei ...
- jazda na Woodstock - z przesiadkami, z przygodami i Żulami! No i Kostrzyn - niebywała atmosfera, niebywały spęd w tym roku 400.000 ludzi... sporej wielkości, ruchome, kolorowe i zakurzone miasto namiotów. Coś cudownego. ale i męczącego na dłuższą metę.
- MEGA niespodziewajka w piątkowy poranek - pierwszy dzień Woodstocku! Dziękuję!!! Nie zapomnę tego uczucia do końca życia! No wai! :)

SIERPIEŃ:
- Leniwie rozpoczęty na XV Przystanku Woodstock
- miesiąc gorący i bardzo, ale to bardzo leniwy
- po powrocie z Wooda kilkanaście dni nicnierobienia, totalny bezwład i zamuła.
- dopiero końcówka miesiąca przyniosła odmianę - wyjazd, Iława, festival, długo wyczekiwane spotkanie. Radość niebywała, już dawno nieodczuwana. Wreszcie.
- Festival w Iławie nieco zamulasty, mało ludzi, zimno. Ale za to atmosfera przednia, sympatycznie, rodzinnie, rzec by można - kameralnie. Koncert na którym zasnęłam, choć się tego nie spodziewałam po sobie - Riverside! Z lepszych koncertów które zobaczyłam w Iławie - Diamond Head i Dragon's Eye :)
- koncert Vadera w Olsztynie, w ramach Blitzkrieg Festival V - u boku Ojca: Marduk, Esquarial i Chainsaw. Vader zniszczył. Nie tylko mnie, nie tylko publikę ale i barierki ochronne ^^ Pierwszy raz widziałam coś takiego. Miodzio!
- Olsztyn - uwielbiam!!!

WRZESIEŃ:
- Nadal w Olsztynie. Cudowny początek miesiąca, kilka dni które okazały się wspaniale spędzonym czasem, ani trochę nie zmarnowanym. Kilka miejsc, które jeszcze długo zabawią w mojej pamięci, kilka wydarzeń, wiele ważnych słów i gestów. Wspomnieniami z tego czasu jeszcze długo będę karmić moje sny :)
- Powrót do Łodzi. Szarej, brzydkiej, cuchnącej faszyn kiczem i emodziećmi. Obrzydliwość tego miasta dostrzega się dopiero po dłuższym pobycie poza jego granicami. Cholernie to smutne. I przygnębiające - mieszkać w mieście o którym wszyscy mówią, że jest brzydkie. Ale mimo wszystko wracać do niego, bo to "moje miejsce na ziemi". Dlaczego miałabym go nie zmienić?

Na włosku i na wozie

2009-08-15T11:20:00.005+02:00

Na włosku wisi pewna sprawa w której tworzenie zaangażowałam się - jak widać chyba w zbyt małym stopniu. Cóż, od początku czułam się nieco zepchnięta na bok, podobnie późniejszy rozwój sytuacji sprawiał, że coraz mniejszą ochotę miałam na większe zaangażowanie.
Inna kwestia, że zwyczajnie nie miałam na to czasu. Cóż, pierwszy rok studiów wymagał ode mnie wytężonej pracy, często siedzenia po nocach czy całe popołudnia w bibliotekach, z nosem w książkach i nudnych artykułach. Ale, czymże życie studenta byłoby, bez odrobiny rozrywki? Zatem czas wolny wolałam i wolę nadal, spożytkować na spotkania - jakże nieliczne! - ze znajomymi, dobry film - choć tych miałam już nieco dość... czy chociażby relaksacyjny wieczór z książką.
Może i poświęciłam temu nieco za mało uwagi, jednak wierzę, że w przyszłości uda mi się wygospodarować na tę formę mojego hobby nieco więcej czasu i energii. Jak napisałam, jest to moje HOBBY, a to znaczy, że uprawiam je, gdy mam ochotę. A nie wtedy, gdy ktoś stoi nade mną z batem i coś nakazuje. Niestety, to nie praca. Pieniędzy z tego nie ma. Więc czemu mam się spinać?
Ok, skoro tak to wygląda, może być, że jestem egoistką, choć jak dotąd wydawało mi się, że poczyniłam niewielkie postępy aby się tej okrutnej cechy pozbyć. Widać nie były one tak znaczne jak sądziłam. A to, że lubię być w centrum uwagi, czy to coś złego? Typowa przypadłość osób niegdyś cierpiących na chroniczną nieśmiałość.

Na wozie? Na wozie, a jakże! Póki co nikt mnie z niego nie spycha, nikt nie próbuje wykoleić też tego mojego wózka, który z uporem maniaczki pcham pod górkę ile się da. Chwilowo mamy dosyć prosty odcinek pod tytułem wakacje. Nieco te moje plany wakacyjne burzy fakt, że pieniążków mało, ale pomału odbijam się od dna. Niestety na półtora tygodnia nigdzie mnie nie przyjmą, a że mnie nosi, to mam jeszcze plany na trzecią część kanikuł, nim zupełnie pochłonie mnie jesienna depresja, na która zwykłam cierpieć. Oby tylko moje wspomnienia wakacyjne - których przecież nie zebrałam jeszcze do końca i które wzbogacą się niedługo o kolejne wrażenia - pozwoliły mi bezpiecznie przejść przez złotą i słotną, porę.

Kierunek - północ!

PS. Kto chce ze mną jechać stopem nad morze we wrześniu? ;)

Węgorzewskie rotacje

2009-07-15T18:57:00.003+02:00

Aj, moi drodzy i szanowni!

Ależ się działo na festivalu w Węgorzewie! Na początku spokojniutko, przyjechaliśmy na puste pole i na luzie piliśmy piwko mocząc nogi w Węgorapie, ale im dalej tym było ostrzej ;]
Od środy zaczęła się największa jazda festivalowa w moim życiu :) To było nawet lepsze niż pierwszy Woodstock. Zanim się jednak zaczęła, zdołałam zaliczyć zgona :P Warto zaznaczyć, ze miało to miejsce jeszcze przed oficjalnym rozpoczęciem Festu ^^
Potem już było tylko lepiej, bardziej kolorowo, o łzach nie mogło być mowy bo swoją normę już wyczerpałam pierwszej nocy.
Obecnie jest wspaniale, fantastycznie i jak nigdy przedtem :D
A prysznice i namioty na Węgorzewie są dla ciot i emo pedałów ;P

Aha, co do koncertów, zdecydowanie numerem jeden był dla mnie Biohazard, ciągle trwam w zachwycie. Jeszcze nigdy nie widziałam fanów śmigających po scenie wraz z muzykami, gitarzystów skaczących przez cały koncert w taki sposób no i tak rewelacyjnego pogo pod sceną na tym Festiwalu. (podobny młyn jak dotąd widziałam jedynie na Clawfinger na Woodstocku '08)

Drugie miejsce w moim rankingu zajmują zdecydowanie Acid Drinkers. Piękny koncert z udziałem gości - Eweliny Flinty i Piotra Cugowskiego, którzy fenomenalnie poradzili sobie z repertuarem Led Zeppelin. Na dodatek wybrali najbardziej znane i bardzo wymagające wokalnie numery, takie jak "Dazed And Confused", "Whole Lotta Love" czy "Communication Breakdown". Świetne, aż zdarłam sobie gardło :D Ale to oczywiście nie był koniec, dalej Acid's zaserwowali nam po jednym numerze z kilku kolejnych płyt, zaczynając od "Del Rocca" które wszystkich zaskoczyło a na pewno wprawiło w nieopisany szał koncertowy. Po takim początku mogło być już tylko lepiej! I było. Pogo było szalone, sama też nie mogłam stać spokojnie co zaowocowało między innymi piękną szramą na nosie i zaliczeniem gleby :) Ale rokenrol to nie rurki z kremem toteż walczyłam dzielnie :D
Koncert był przecudowny, Yankiel zdobył moje serce prześwietnym wykonaniem "Poplin Twist" i tym, jak zachowywał się na scenie. Istny zwierzak! I to jest to, co Żustino-Trotyle lubią najbardziej! ^^

Trzecim zespołem, ale wcale nie najgorszym, wręcz uważam, że te które wymieniam, możnaby spokojnie postawić na równi pod względem profesjonalnie wykonanej roboty, jest oczywiście Paradise Lost. Nie spodziewałam się, że taki zespół może zagrać tak energetyczny koncert. Pod sceną momentami było bardzo gorąco, a fani szaleli. Panowie zagrali utwory ze starych płyt, co wzbudzało za każdym razem coraz to większy aplauz. Ja, pomimo słabej znajomości twórczości zespołu (co będę teraz sukcesywnie nadrabiać) także bawiłam się rewelacyjnie, zresztą, w takim towarzystwie - nie mogło być inaczej :>

A tak poza tym to .. "zamknij morde liż mnie torbe". o! :D

PS. Aha, w wolnej chwili polecam posłuchać sobie nowego materiału pewnego fajnego zespołu ^^

Wszystkie zdjęcia są mojego autorstwa. Wszelkie prawa zastrzeżone itd ;P

Wakacje z muzyką w plecaku

2009-07-05T22:45:00.004+02:00

No i mnie zebrało się na dłuższą notkę na temat wyjazdów.
Zanim jednak to, wypadałoby strzelić parę zdań o minionych dniach.
Jeszcze w sesji miałam bowiem gości :)
ODwiedzili mnie Przaśna Katarzyna vel. Żul, oraz Mr. Crawley. Za co obojgu nieziemsko jestem wdzięczna, wspaniałe to istoty i bardzo miłe w obsłudze. Szkoda tylko, że tyle jedzą :P
Zaś kilka dni później udało mi się zorganizować w domu większą imprezę, na którą zaprosiłam wielu znajomych, także kumpli z - rozwiązanego już - Raven Wings, gdzie to uskuteczniać usiłowałam śpiewy. Żyjemy jednak w zgodzie, gdyż lubimy się bardzo prywatnie,z wyczajnie zabrakło poniędzy nami chemii tworzenia. Ot, co. Przybyły także tłumnie me zacne koleżanki z liceum, oraz Velvet i Kóla, którym chciało się pofatygować do mnie podczas ich pobytu krótkiego w Łodzi. Buziaki dla nich ^^ ;* w szczególności, ponieważ zostali najdłużej i jeszcze posprzątali, choć nie musieli. :) Imprezę zaliczam do udanych! Było dobrze, goście się spisali - przynieśli dużo jedzenia i całe to jedzenie zniknęło :) A także alkohol - choć, aby sprawiedliwości stało się zadość, pozostawiono dla gospodyni nieco strawy a także i procentów ^^
Cały dzień dochodziłam do siebie, choć kaca raczej nie miałam :D

A teraz wracam do tematu:
Już jutro, w nocy, jadę z moimi Żulami do Giżycka, a następnie do Węgorzewa, na Eko Union Of Rock Festival Węgorzewo. (swoją drogą dłuższej nazwy to chyba nie mogli dać :P) Już nie mogę się doczekać, jakoś wybitnie jestem napalona na ten festiwal w tym roku! Być może dlatego, że rzeczywiście jest parę zespołów, które chcę zobaczyć :)
Zamierzam pić dużo, spać mało, oraz uskuteczniać dietę alkoholową, bo ta mi służy. Oby tylko starczyło mi na to środków. A starczyć powinno :)
Martwi mnie jedna kwestia, ale zamierzam szybko ją wyjaśnić.
Ale tu nie o tym.

Następnie, po wspaniałym Węgorzewie, gdzie zabawimy niemalże tydzień, wracam do łodzi, by zregenerować siły (także portfel :P) oraz zrealizować program o Festiwalu. A także, mam nadzieję - odebrać sprzęt i akredytację na Hunter Fest. Jesli szczęście dopisze, będę zatem także i tam, z najlepszą na świecie ekipą - Barmy Army :)

Na przełomie lipca/sierpnia oczywiście będę bawić w Kostrzynie, gdzie to szanowny Przystanek Woodstock już po raz 15ty się odbędzie :) Rzecz jasa nie może mnie tam zabraknąć, czas pokaże jednak , kiedy dokładnie się tam zjawię.

W sierpniu plany póki co niesprecyzowane, być może nawiedzę południe Polski, ale to zależy od funduszy :> A potem już tylko reszta wakacji... piwem i wódką płynąca! :D

Póki co jednak, powracam do pakowania się na pierwszy z festów o których pisałam!
Miłych wyjazdów/wakacji/wywczasów życzę wszystkim! :D

zdjęcie pochodzi z deviantart, autorstwa Arka Sołtysika

Głęboka szuflada

2009-06-22T12:25:00.004+02:00

Wygrzebane dziś przypadkiem w czeluściach szuflad przybiurkowych.
Pogoda za oknem taka jak i na rysunku, na dodatek nicniechcenie w głowie a tu jeszcze trzeba zakuwać do poprawek.
A ja pytam - WHY!? -___-
O masakro, tak bardzo chcę już wakacji.
Dobrze, że są już tak blisko i raczej potrwają aż do końca września ^^

2009-06-14T17:34:00.002+02:00

Tak bywa, że nie możemy nic poradzić na pewne sytuacje, na coś, co dzieje się jakby poza nami i poza naszym zasięgiem. Nie możemy wpłynąć na pewne zmiany, na ludzi, którzy ich dokonują. Bywa też, że nic nie możemy poradzić na swoje drobne rewolucje. Nie da rady wpłynąć na coś, co się po prostu dzieje i nie umiemy a może - nie chcemy tego zatrzymać.
Kwestia rozpadu czegoś, w czym uczestniczę od ponad roku jest już niemal przesądzona. Z jednej strony jest mi cholernie smutno, bo poświęciłam temu emocje, pieniądze, czas i energię. Nieraz zdarłam gardło. Ale pewnych rzeczy nie da się zatrzymać. A ta lawina pomału zaczynała się na nas sypać od paru miesięcy. Dajmy jej po prostu runąć bez wdawania się w dywagacje. Być może zainspiruje to nas do stworzenia czegoś nowego. Sama już nie wiem. A z drugiej strony zastanawiam się, zaczynam już szukać nowych możliwości. Choć tych za bardzo nie widzę. Nie widzę też sensu ratowania tego, co ledwo zipie.
Zazwyczaj gdy coś się rozpadało czułam się winna.
Teraz tego nie czuję.
Mam wrażenie, jakby to stało się właśnie beze mnie.
I nie przeze mnie.
Bo nadal będziemy kumplami.
Może nawet coś nowego razem zrobimy. Bardzo bym chciała.

Pani Drzwi

2009-06-11T00:40:00.004+02:00

...ma fajny fryz. Pomału zarysowuję co bym chciała ;]
Ale jeszcze długo, długo.

Nic nie wiem.

2009-06-05T10:50:00.003+02:00

.. Nic nie wiem ostatnio, nie wiem czego chcę, nie wie dokąd iść, nie wiem co robić. Nie znoszę takich skrzyżowań i pokrzyżowań. Może i bym się tutaj uzewnętrzniła, gdybym nie była przez chwilę sobą. Ale po co, skoro zaraz bym to skasowała. Bez sensu. Więc będzie tylko kolejny bazgroł. Także z Teorii Filmu.

Spokojna Egzystencja... itd... ;]

2009-06-01T22:58:00.007+02:00

Tu drugi rysunek z Teorii Filmu, tym razem Alicja ;]
Wprawdzie łapkę ma zjebaną, no ale długopis, niestety, ma swoje wady O_O
natomiast ołówek źle się skanuje. No i gdzie tu złoty środek?

A tak poza tym, nie nadążam z pisaniem pierdół na zaliczenia, z przygotowywaniem się do egzaminów, kół i innych zajęć, którymi dodatkowo zajmują nam czas na naukę przeznaczon -_-
Niestety, ale w tym tygodniu czeka mnie jeszcze kolos jeden oraz egzamin (a tu jeszcze sesja się nie zaczęła) i nie wiem jak ja to zrobię, ale zamierzam je zaliczyć, co by wykorzystać odpowiednio wyjazd rodziców do sanatorium :>
Ktoś chce mnie odwiedzić? :)

Teoria Filmu...

2009-05-29T15:38:00.003+02:00

... jest nader dobrą okazją do rysowania :)
Zatem tym razem pojawiło się kilka chorych gówien na kartce z notatkami z semiotyki :)

Póki co wrzucam kotka, choć Stab twierdzi, że ten kotek ma cycki xD

Metaliuchy

2009-05-20T15:33:00.003+02:00

Pasek o metaliuchach, zainspirowany natłokiem wesel w zeszłym roku.
Oczywiście mam tu na myśli przyśpiewkę weselną przytoczoną w dymku, niemnoszko zmodyfikowaną :>
A że ja nie lubię wesel, szczególnie takich, które wypadają w dzień koncertu jednego z moich ulubionych zespołów, na który w dodatku miałam darmową wejściówkę... No to wymowa może być podwójna :>
Nie jest to jakieś genialne graficznie, bo to pierwowzór, tworzony pod wpływem szybkiego natłoku myśli.
Jak kiedyś popełnię wersję lepszą, pokażę :)

Tak bajdełej:

Pan płezydęt Uci do mnie napisał.
Zaprosił na wtorek na herbatkę do UMŁ.

Wodniczka

2009-05-18T00:36:00.002+02:00

Gdyż padł zarzut, że panny mają obwisłe cycki ;]
Tutaj przykład bazgroła bardziej dopracowanego (2 godziny nad nim siedziałam, nie ma żartów psze państwa! :P)

No a panna z "Wróżki" była. I to wodnica jest.
Przynajmniej być miała być :)

Kolejna panna goła + głos ciemnogrodu

2009-05-13T22:53:00.003+02:00

Taka tam z nudów bazgrana na Wiedzy o Literaturze.

Ale o czym ja chciałam.
Ach tak, ciemnogród.
Poszłam ci ja dzisiaj wypożyczyć książkę z biblioteki rejonowej, szukałam konkretnie Ulissesa Jamesa Joyce'a oraz Wzlotu Iwaszkiewicza. Pierwszego nie dane było mi znaleźć w żadnej z trzech bibliotek które dziś nawiedziłam, ale mniejsza o to.
Wchodzę do biblio, a tam za ścianą jakowyś sabat się odbywa, państwo przypadkowo jak mniemałam głównie zebrani, pan w sweterku i mocno już leciwy zwrócił mą uwagę, jednak nie zaprzątałam sobie nim głowy aż do momentu gdy już miałam wychodzić a kobiecina poczciwina z biblioteki mi proponuje udział w spotkaniu.
Zatem zasiadłam sobie skromnie na stołeczku na końcu, jako ze spotkanie dotyczyło niedawno wydanej przez UŁ książki o homofobii, mizoginii i pokrewnych.
Z tego co udało mi się wywnioskować wydawnictwo zawiera felietony częściowo popełnione przez obecnych na spotkaniu studentów.
Ludzie ci mówili bardzo sensownie, ich opinie pokrywały się z moimi, posłuchałam więc z przyjemnością czegoś odmiennego od pitolenia w telewizorni. Na swoje nieszczęście usiadłam za owym siwym dziadkiem w sweterku. Staruszek ów, z pozoru spokojny, jął zadawać pytania mające na celu kompromitację autorów książki. A to, że "społeczeństwa wyginą, jeśli pozwolimy
homoseksualistom wychowywać dzieci (no bo kto je będzie rodził!? Toż to grozi zagładą gatunku ludzkiego!)" następnie płynnie przeszedł do eutanazji i aborcji, następnie do tego "Co na to kościół" A czy państwo są katolikami?". Za każdym jego słowem miałam ochotę zapaść się pod ziemię albo zabić go młotkiem którego akurat nie miałam przy sobie (:P).
Słusznie ostatnim członem nazwy spotkania był CIEMNOGRÓD. Wszyscy tak się przed tym pojęciem wzbraniają, a tymczasem istnieje tuż obok nas. I ma się całkiem nieźle karmione propagandowymi gadkami w radiu i tv. Przerażające.

Ryk z trzewi

2009-05-11T17:28:00.004+02:00

... niestety nie mam próbki z próby :(
Cholera, pierwszy raz w życiu udało mi się tak ryknąć i nikt tego nie udokumentował :(
Liczę jednak na to, że uda mi się to powtórzyć (i to nieraz!) i gdzieś w końcu zostanie to utrwalone, bo sama nie mogłam się sobie nadziwić, cała się trzęsłam jak osika jeszcze 10 minut po próbie. A i panowie mile zaskoczeni :> "archenemowo" nam się zrobiło pod koniec, przynajmniej tak stwierdził Robert Da BassMaster ^_^
Adrenalina jest niesamowita, już wiem, czemu ryczący wokaliści tak się rzucają po scenie :D

A tymczasem kilka fotek takich nawet.
Trochę stare, ale cóż.

Wszystkie zdjęcia wykonane w Łodzi.

Bijacz

2009-04-29T00:08:00.004+02:00

Okej, wiem, ze panna jest goła, ale tak mi się ją dobrze rysowało, że nie chciałam już później jej ubierać ;]
Poza tym, najpierw trzeba umieć jakieś proporcje zachować, potem się będę bawić w ubranka :P
A poza tym jakoś tak ją polubiłam, taka bijacz fajna ;]
Nie ma jeszcze imienia, ale pracuję nad tym :)

Wypociny

2009-04-27T19:42:00.003+02:00

A coś tam wrzucę, co mi tam :>

Taka tam panna rysowana z nudów na teorii filmu bodajże :>

W ogóle czas się wziąć za tego bloga, taki bidny on =.=

Relacja z 14.Przystanku Woodstock :)

2008-08-26T14:18:00.008+02:00

Nie wiem czy wy też tak macie, że już po zakończeniu jednego Przystanku Woodstock myślicie o tym, jak to będzie na przyszłym, jaką zrobić flagę żeby była na maksa odjechana, coś oryginalnego zabrać, co zwróci uwagę. Człowiek się cały rok nastawia, a w rezultacie jedzie się jak zwykle, czyli na jednym wielkim spontanie i rzadko cokolwiek wychodzi z wcześniejszych planów. Oczywiście tak tez było w moim przypadku. Czyli w sumie nic nowego, bo zawsze kiedy jadę na Wood to jest to wielki spontan.
W tym roku, wyjątkowo, ruszaliśmy z Warszawy. A wszystko przez Żula :D Ponieważ kilka tygodni wcześniej wyprowadziła się do stolicy, musieliśmy jechać by ochrzcić jej mieszkanie ;) Wiele nam z tego nie wyszło - wiadomo, niektórzy pracują :P
Po dwóch dniach spędzonych w stolicy (raz oczywiście musieliśmy się zgubić :P) czekała nas pełna emocji noc (w końcu jednak zasnęliśmy :P) i bardzo wczesna pobudka, bo o 6:30 miał być pociąg, a my na drugim końcu miasta.

31.07
Zatem pobudka o 4, szybkie mycie i heja na stację W-wa Wschodnia. W sumie spodziewałam się, że będzie więcej ludzi, ale nie było problemu żeby wsiąść, nawet udało mi się jako drugiej wcisnąć do pociągu i zając miejsca dla moich żuli :)
Podróż minęła nam bardzo przyjemnie, dużo nie piliśmy (no cóż, nie robiliśmy żadnych specjalnych zapasów, tyle co kilka piw i połówka wódki weselnej:P).
Więc dojechaliśmy bez problemu i rzygania, nie to, co jeden z gości który z nami jechał, który rzygał na każdej stacji (i nie tylko). Hm, mnie już chyba takie klimaty nie bawią, tak samo jak zalewanie się w trupa :P

Dojechaliśmy szczęśliwie chyba tylko z kilkunastominutowym opóźnieniem. Zrobiliśmy niewielkie zakupy w mieście, spotkaliśmy znajomych (pozdrawiam Sebastiana i Bartka :> ) i zjedliśmy śniadanie na trawie :) Cudownie. Następnie zapakowaliśmy się w autobus i pojechaliśmy na pole. Chętnie bym się przeszła pieszo, bo lubię tę trasę, ale był taki upał, że nie miałam na nic siły :) Zresztą, nie tylko ja ...

Oczywiście po przybyciu na miejsce powitali nas rozradowani ludzie (jak to na Uctoku ^^) i już poczułam ten klimat :) Dostaliśmy na wejściu foldery ( wow! w zeszłym roku tego nie było, trzeba było.. hm... "zdobyć" :P ) i ruszyliśmy w poszukiwaniu miejsca by posadzić dupy i rozbić namioty ;]

Po rundce wokół niemal całego pola woodstockowego wylądowaliśmy za namiotem Kriszny, blisko alternatywnej drogi na górkę, którędy jeździły Krwiobusy. Zaciszne, świetne miejsce, blisko krany, żarcie i toitoi'e ;)
W przyszłym roku rozbijamy się właśnie tam ! No i świetni sąsiedzi!

Po rozlokowaniu ruszyliśmy na popołudniowy spacerek, chciałam pokazać Tomkowi Woodstock, jako że jechał pierwszy raz, no i dla mnie też był to wyjątkowy, TRZECI już, raz, no bo właśnie z Nim :)
Popołudniu spotkanie last.fm w wiosce piwnej :)
Oprócz Andziochy i Wanfiny stawili się wszyscy Ci, na których najbardziej czekałam :) Neo, którego tak dawno nie widziałam (no, od zeszłego roku:P) i którego widok bardzo mnie ucieszył ^^ [naprawdę cieszę się, że Cię zobaczyłam ^^]. NO i oczywiście Cement, którego nie udało mi się spotkać na Węgorzewie, no i Bartek, Sebastian oraz Zajc, z którym jechaliśmy pociągiem :)
Sympatyczne spotkanie (niestety nie pamiętam nicków osób które na nim były, ze względu na to, co działo się później... :P) ale troszkę drętwe, fajnie było pogadać chwilę z Neo i Cementem oraz zobaczyć zażenowanie na twarzach ludzi na wspomnienie ich nicków :p Ja swojego też nie lubię, spoko, xD.
Niestety nie zrobiłam zdjęć ;(
Ale to nic, widziałam, że ktoś robił, czekam na nie z niecierpliwością!
Napiliśmy się, pogadaliśmy o pierdołach i każdy poszedł w swoją stronę. No trudno. Na następne spotkania nie przyszłam, bo .. jakoś tak wyszło, że zawsze coś mi wypadało...
Wieczorem zjechała się ekipa z Łodzi, więc należało wypić to, co mieliśmy wypić. Warki Winne. ("trzeciego nikt nie dopił") po trzy na głowę. Oczywiście ja piłam prawie na spółkę z Tomkiem,ale i tak nas jebnęło i drogi do namiotu nie pamiętam :P

Fajnie było się napić z chłopakami no i nawet znaleźliśmy zaciszną polankę gdzie nie było wcale ludzi :) Oprócz jakiejś niewielkiej grupy ludzi która podeszła do nas po jakiejś godzinie od momentu kiedy tam zaszliśmy :)
Zatem - nawaliliśmy się i poszliśmy do namiotu... przyjmijmy oficjalną wersję, że poszliśmy spać ;P

1.08.2008
Pierwszy dzień Woodstocku powitał nas gorącym porankiem.
Wyleźliśmy z namiotu żeby zaczerpnąć świeżego powietrza i się umyć. A na dworze wcale nie było dużo lepiej! Gorąco jak diabli, w rezultacie wszystkie trzy łaziłyśmy w samych stanikach, zresztą, jak 80% wszystkich dziewczyn na Woodzie.
Szybkie (dosłownie!) mycie przy kranach ( TUTAJ !!! <- to my ^^ ) za pomocą naszej zajebistej słuchawki prysznicowej i ruszyliśmy na poranny (no, powiedzmy :p) obchód wokół Wooda. Około południa miała się zacząć próba Lipali na dużej scenie, więc ruszyliśmy w tamtym kierunku :) Załapaliśmy się na grzybka, więc ze względu na upał wleźliśmy tam i po prostu staliśmy rozkoszując się lodowatą wodą. Rewelacja! Polecam każdemu, kto jeszcze tego nie próbował :)

Kiedy już nasyciliśmy się zimną wodą przeszliśmy pod scenę czekaliśmy na próbę Lipali. Ignacy wbiegł pod scenę jak prawdziwy, zdesperowany fan xD ukazując zdumionym "pokojowcom" swój piwny mięsień i szpanując koszulką Lipali powiewającą w rękach :P Nie dał się jednak złapać ("Nie złapią mnie!"- mówił przed tym chwały godnym wyczynem - "jestem od nich szybszy!") i powrócił z tarczą, dumny ze swej postawy godnej fanatyka Lipy i reszty :) Po próbie zespołu poszliśmy... chyba na ASP, ale nie jestem pewna, wtedy akurat chyba był Durczok, ale nie pamiętam dokładnie. Spoglądam do programu... tak! Wtedy był Durczok ;] Ledwo wcisnęliśmy się do namiotu, ale daliśmy radę :) Później było otwarcie Woodstocku, na które oczywiście się spóźniliśmy! Dlatego poszliśmy na jedzenie (chyba, nie pamiętam dobrze). No w każdym razie gdzieś uciekliśmy spod sceny i dotarliśmy pod Małą Scenę dopiero o 16:45, by obejrzeć Żywiołaka. Było rewelacyjnie! Wyskakałam się , wybawiłam, mimo tej torby przewieszonej przez ramię :D Kurz, ludzie, gorąco, pot i pogo! O to chodzi ^^ Niestety ja, ze względu na mą nadwrażliwą kostkę, nie pcham się ostatnio w pogo ... Ale i tak szaleliśmy. Po kilku utworach przenieśliśmy się za wieżę nagłośnieniową, gdzie byliśmy jedynymi tańczącymi osobami :) Dzikie tańce i pełen sponTAN! Myślę, że tylko tak można bawić się przy muzyce Żywiołaka! Jest tak cudowna i... nieokiełznana, że po prostu nie da się inaczej, dlatego nie rozumiałam ludzi, którzy siedzieli sobie spokojnie i patrzyli na nas jak na ufo :P No ale może byli... zmęczeni? :P W każdym razie po "żywiołakowaniu" byliśmy tak spragnieni, cali w kurzu i wymęczeni, że poszliśmy szybko się ochlapać wodą, napić i zaraz szybko pod Dużą Scenę, na Lipali :) Nie żałuję ! Nigdy nie widziałam ich na żywo, niewiele słuchałam (chociaż "Jeżozwierz" od razu wpadł mi w ucho!) ale to co zobaczyłam na koncercie... Uwielbiam ich! A "Nóż" zabrzmiał rewelacyjnie !!! Zresztą, czy taka piosenka może zabrzmieć źle? :) po prostu sama się broni! Jednym słowem - CUDOWNIE. Lipali mnie oczarowało. Zakochałam się :) [zresztą, jak się miało okazać, nie po raz pierwszy na tym Przystanku... :P). Później mieliśmy trochę przerwy i nie pamiętam co robiliśmy. Pewnie spędziliśmy ten czas przy kranach i lokalizując znajomych, bo było tak gorąco, że na nic nie miało się siły. Na Lao Che spotkaliśmy się z Krzysztofem ;] Trochę nas zabił ilością piwa, jaką można wypić w kilkanaście minut... No ale daliśmy radę :P No i oczywiście na deser dnia pierwszego - KREATOR!!!!!! Jak zawsze rewelacyjni, jak zawsze miażdżący, jak zawsze ekstremalni i zabójczy! Tak jak zabili mnie w 2005 roku na Stadionie w Chorzowie, tak samo zabili mnie 01.08.2008 ;] Uwielbiam ich coraz bardziej :) Nie pamiętam kiedy poszliśmy spać, chyba niedługo po zakończeniu Kreatora, bo byliśmy padnięci. Nie mieliśmy już piwa żeby z kimś pic, więc oddaliśmy się ... błogiej drzemce. Aha, zapomniałabym. Gdzieś po drodze chyba zaczął padać deszcz. Nie pamiętam kiedy! Tyle się działo :) Chyba na albo tuż po Lipali :)

02.08.2008
Drugi dzień był chujowy. Jeśli chodzi o pogodę, oczywiście. Mieliśmy mocne postanowienie, że się nie myjemy :P
Oczywiście silna wola prysła wraz z pojawieniem się promieni słońca, które jednak zachęciły nas do kąpieli :) No i chyba nawet udało nam się trochę wymyć :)
Wtedy też chyba przyjechał Michał do Żula :) Nooo to już nam Kasia zniknęła z pola widzenia i od czasu do czasu tylko dało się gdzieś tam przyuważyć jej rudy łeb. :P

Mieliśmy iść na Balcerowicza, ale w końcu uznaliśmy, że nie-e. Pewnie miał coś ciekawego do powiedzenia, ale panowie uznali, ze to stary komunista i nie będą go słuchać :P (Nie ma to jak podejście do sprawy :P) No więc stanęło na tym, że szwendaliśmy się tu i tam, rano (właśnie! zapomniałabym!) poszliśmy do budek z żarciem i wzięliśmy sobie wrzątek na tegoroczny hit Woodstocku w naszym wykonaniu - gorącą, pitną czekoladę. Mniam! Mama trafiła w dziesiątkę! To było idealne na ponury i pochmurny dzień jakim była sobota.

Na koncerty czekaliśmy aż do wieczora, więc trochę się szlajaliśmy po pasażu handlowym a trochę socjalizowaliśmy się z sąsiadami :) (pozdro dla Szopena!)
Koncerty czekały nas dopiero wieczorem.
Kiedy już dotarliśmy wieczorem pod scenę, koncert kończyła Anduradha Pal. Sympatyczne, spokojne granie, babka niesamowicie bębniła rożnymi częściami dłoni w tajemniczy instrument zwany tablą. No robiło to wrażenie. Dlatego tym bardziej jestem zgorszona zachowaniem fanów Vadera. Ok, ja też uwielbiam ten zespół chodzę na koncerty, ale na każdego przychodzi pora wtedy... kiedy jest jego kolej! Dlatego nie dziwi mnie komentarz Jurka pod adresem ludzi pod sceną skandujących "VADER! VADER". Dla mnie to było żałosne. Zero poszanowania dla tego, co robią inni. Ok, Vader jest zajebisty, Vader rządzi, ale nie tylko Vader istnieje na świecie i trzeba się z tym pogodzić.
W każdym razie, kiedy w końcu Anduradha Pal skończyła swój bis, na scenę zaproszono Vadera.
Zagrali oczywiście miażdżąco, jak zawsze z mocą i jak walec przejechali się po widowni i fajnie było obserwować odpływ ludzi niezainteresowanych spod sceny, a biegnących pod scenę fanów napierdalania jakie serwuje Vader ;] My zajęliśmy miejsce kawałek od sceny, gdzie dobrze widzieliśmy zarówno to, co dzieje się na scenie, jak i telebimy :) Zagrali moje ulubione "Wings" no i oczywiście hit nad hity, "Halleluyah, god is dead". Uwielbiam ten utwór, więc dla mnie to była po prostu ekstaza :) Przepraszam tych, którzy musieli na to patrzeć :P
Bisy w wykonaniu Vadera oczywiście równie mistrzowskie co reszta koncertu. Czy można się drugi raz zakochać w tym samym zespole? Jeśli tak, to ja właśnie to przeżyłam :) Trochę brakowało mi na scenie Novego, no ale tak już bywa w życiu, że składy zespołów ulegają zmianom :( szkoda.

Po Vaderze znowu zmiana warty pod sceną. Niektórzy nie ruszają się z miejsca, ale większość rusza do namiotów. Chociaż mimo to, na Closterkeller zostało mnóstwo ludzi (to chyba normalne na Woodstocku i to w nim lubię :> ) i ja również, z Mym Trutniem, z czystej ciekawości, bo Clostera widziałam tylko raz na żywo, w dodatku na chujowym koncercie w Łodzi (no, ale zagrali wtedy "Lunar" :P) i byłam ciekawa jak będzie tym razem. Nie zawiedli mnie i zagrali dużo lepiej niż wtedy. Klimat, fani śpiewający razem z Anją ( A co! Władzę na całe gardło śpiewałam razem ze wszystkimi :P) tylko jedna rzecz która mnie wkurzała, zresztą mojego Tomka też, to te "wizualizacje" na telebimach. Zamiast pokazywać zespól to w kółko te same obrazki, które zresztą były nudne i powtarzały się. Nie wiem, może taki jest sposób na gotyckie koncerty, żeby zapełnić pustkę kiedy nic się na scenie nie dzieje. Bo fakt faktem, Anja to wielka osobowość, można rzec, że babka z jajami, ale jednak ja zaczęłam na Closterze w końcu ziewać i przed bisami zwinęliśmy się do namiotu. Nie jestem pewna, ale wydawało mi się, że na bis zagrali Lunar. No ale trudno mi orzec, za daleko mieliśmy :)
Noc.
{"Jak każda nooooc, sączy kreeeew!", własnie, mógłby Kostrzewski & Kat zagrac za rok na Woodzie, co wy na to? :D }

3.08.2008
"Trzeci dzień Woodstocku... jak to brzmi!".
Właśnie. W tym roku organizatorzy dali nam trzeci dzień.
Nie był "bogaty". TEORETYCZNIE. Niby TYLKO trzy kapele. Ale za to dwie z nich mnie rozwaliły!
Trzeciego dnia pogoda była już lepsza także z ochotą umyliśmy się i ruszyliśmy na żarełko do krisznowców. Niestety z samego rana pojechała sobie Martynka, zwana Moim Wiecznym Potępieniem, a od tegorocznego Węgorzewa znana także jako Siekiera, a po Woodstocku, jako Pocahontas albo Hunter - Zdobywczyni Męskich Serc. :P Niestety niektórych wzywały obowiązki.
Od rana widać było też krzątaninę w namiotach okolicznych, gdzie ludzie zbierali się do drogi, albo chociażby tak jak my, pakowali plecaki by wieczorem lub w nocy zwinąć tylko namiot i ruszyć na dworzec.
My spakowaliśmy plecaczki po południu, a potem udaliśmy się jeszcze na piwko z chłopakami z zespołu i z Zulem i Michałem. Wieczorkiem ruszyliśmy pod scenę, żeby zobaczyć Acidów ;)

Piękne otwarcie koncertu energetycznym (jak wszystkie chyba piosenki Acidów:P) "Ace of spades" (chociaż to akurat cover, ale uwielbiam ich covery!), które zresztą bardzo lubię ;] Zagrali oczywiście masę piosenek których w większości nie kojarzyłam, bo DO TEJ PORY nie byłam wielką fanką Acidów, bo po prostu nie miałam nigdzie ich płyt. Oczywiście po Woodstocku się to zmieniło :)
Niektórych drażni "amerykański" akcent i"a teraz zagramy coś z Infernal Connection ALBOOM" :P Titusa. Według mnie to właśnie ten akcent i maniera lidera Kwasożłopów dodaje piosenkom wyjątkowego charakteru i nie wyobrażam sobie kogoś innego na wokalu w tym zespole. Titus jest po prostu niezastąpiony. Ma niesamowity kontakt z publiką i ten śmiech... !!! Titus jest bogiem :D Myślę, że wielu fanów Acidów poprze moje słowa :P
W każdym razie 4 bisy to był wielki prezent dla wszystkich zebranych pod sceną :) Ja też dziękuję :) Dzięki Jurkowi za to, że dał im aż 4 bisy i Acidom, za powalenie mnie na kolana! Macie nową fankę :D
Po tym jak Acid Drinkers wypalili nam czaszki kwasożłopowymi numerami, nadeszła pora na Clawfinger. Trochę się przemieściliśmy i znaleźliśmy się najbliżej sceny ( w pewnym momencie w zasięgu ściany śmierci :P) podczas całego naszego pobytu na Woodstocku w tym roku.
Clawfinger okazał się strzałem w dziesiątkę! Rewelacyjny, mocny koncert, który był swoistym kopniakiem w dupę dla tych wszystkich, którzy postanowili zrezygnować z trzeciego dnia. Clawfinger i Acid swoimi koncertami udowodnili nam, że warto było zostać!
Clawfinger nas nie zawiódł! Oczywiście "trv metalowcy" pewnie nie docenili koncertu, a to, że wokalista miał łańcuch na szyi, a to, że jakiś inny coś tam dośpiewywał, a to, że za bardzo nu-metalowe. Pieprzcie się wszyscy. Clawfinger grają już "15 fuckin years!" i zamierzają grac kolejne "15 fuckin years!". I ja im będę kibicować, bo zagrali zajebiście. A już skok basisty na sam koniec, ze sceny w tłum ludzi był czymś niesamowitym! Ludzie nosili go na rękach, nie chcieli puścić, a on świetnie się bawił! Rewelacyjny gość! Jak donosi SuperStab, : "Clawfinger żałował, że scena nie była większa (sugestia dla org'ów... :P) a basista przyznał, że skakał już z wyższych scen... ".
Sami więc widzicie :D Wszystko jest dla ludzi, nie?:P

Po Clawfinger zebraliśmy się aby złożyć namiot i wyszykować się do drogi. Wzięliśmy więc cały nasz dobytek i tylko we dwoje (bo tyle nas zostało :P) poszliśmy pod scenę posłuchać The Stranglers, bo do pociągu jeszcze mieliśmy mnóstwo czasu. Zagrali i wyszli. Wyszli na bis (choć niechętnie) i poszli sobie.
No cóż. My też :P
Poszliśmy na autobus, ale w rezultacie, ze względu na dużą rezerwę czasową poszliśmy pieszo do miasta. Tam na dworcu udało mi się kupić chleb i serek ale w pociągu nie udało nam się tego zjeść, bo.. a zresztą. Po kolei.
Mieliśmy jechać pociągiem o 6:30, albo 4:00, ale w końcu ze względu na czas w jakim przybyliśmy na dworzec, padło na ten o 3:30. Był to pociąg przez Kutno, Łowicz, Warszawę, do Lublina. My, na szczęście, wysiadaliśmy już w Kutnie. Ale i tak się męczyliśmy. Ludzie z Lublina wsiadając pozajmowali od razu całe przedziały i musieliśmy siedzieć na podłodze w międzyprzedziałówce.
Wszystko byłoby ok, gdyby nie ogólny ścisk, który panował w tym cholernym bydłowozie. Nigdy więcej nie wracam pociągiem który jedzie w tak długą trasę! Ludzi pełno, aż rzygać się chciało, jeden obok drugiego, w dodatku jakiś rumun nam cały czas nadawał że chce mu się siku. Bleee. Na szczęście po 5 godzinach pól snu pół nie wysiedliśmy w Kutnie. Dobrze było wyprostować nogi i nie musieć już patrzeć na tych brzydali :P Kupiliśmy na stacji bilet do Łodzi i wsiedliśmy do zupełnie pustego pociągu... Ufff jaka ulga! Zrobiłam kanapki, usiedliśmy jak ludzie, wyciągnęliśmy nogi i spaliśmy z małymi przerwami aż do stacji Łódź Żabieniec, gdzie obudziłam się gdy pociąg stanął, natychmiast obudziłam Tomka i wyskoczyliśmy z pociągu na moment przed sygnałem odjazdu. Uff, udało się ;)
Później już tylko autobusem do domku i wreszcie : PRYSZNIC!!!!!!! :)
I normalne jedzenie, mama zrobiła drożdżówkę! I właściwie cały dzień przespany. :) Wieczorem dopiero socjalizacja Tomka z mamą i gadulec do 1 w nocy :) Mimo całego przespanego dnia nie mieliśmy problemu ze snem :P

To była moja "krótka" relacja z tegorocznego Woodstocku :)
Niedługo przyozdobię ją większą ilością zdjęć, ale ze względu na późną porę, darujcie, zrobię to jutro :)
Pozdrawiam wszystkich tegorocznych woodstockowiczów, a w szczególności tych, którzy byli rozbici tam, gdzie my :) [flagi Szczytno, Żule]
Do zobaczenia za rok ^^

2008-06-25T12:01:00.002+02:00

A to dla mojej wyprowadzającej się daleko ode mnie Katarzyny zrobiłam.
Bo to mój Żul jest najdroższy.

Nuda part 2 ;D

2008-06-24T22:15:00.002+02:00

Tak, to również powstało wczoraj, ale dzisiaj zamieszczam :) Oto ja i mój Truteń ^^

Tak, nudzi mi się :)

Efekt nudnego popołudnia

2008-06-23T17:17:00.006+02:00

Maturzyści to znają.
Niby masz wakacje, ale nie czujesz tego, bo siedzisz w domu.
Przede mną ostatni tydzień pracy :)
Później wybywam do mego Trutnia ukochanego ^^
i Węgorzewo i las i woda i słodkie lenistwo :)
i MÓJ ^^

a teraz moje nowe alter ego - bzzzzzz... :>

A czy ja już pisałam, że świetnie jest być zakochanym? ^^

Pozytywnie

2008-06-13T23:50:00.006+02:00

Dzisiaj taka totalna "grafomania", również wygrzebane, dość częstochowskie rymy, ale tak pozytywne ^^ Idealnie oddają mój nastrój który niezmiennie trwa od kilku dni :) Nie mam problemów z przesoleniem czegokolwiek. ^^

Dzień zmieniony w noc

Przez nasze poplątanie

Znów ten cichy ktoś

Podaje nam śniadanie

Na powitanie słońca

Pleciemy ze słów wianki

Na pożegnanie końca

Stawiamy z serc lepianki

W tym magicznym świecie

Sami zmyślamy życie

Na trawiastym parkiecie

Skaczemy jak dzieci

Pod wielkim dachem gwiazd

Księżyc śpiewa serenady

Jednej z pięknych dam

Oddał się bez żenady

Zakochał się natychmiast

Lecz bez wzajemności

Gdyż dzieli ich studnia

Bezdennej ciemności

Znowu negatyw - *** (ol rajts rizerwd :> )

2008-05-28T13:01:00.003+02:00

Maruderzy w zimnych bramach

Spotykają oddech Urbana

Patrząc jej wysokości

Prosto w mroźne oczy

Opróżniają hektolitry

Życiodajnej wody

Uzależnieni od mocy

Niespełnieni herosi

Pakują do pudełek

Kolejny kilogram zapałek

Ulegają pragnieniu

Chowają pasję do kieszeni

Martwa łaska boża

Dotyka ich twarzy

I sypie iskrami

Amnestii marzeń

Napełnia nadzieją

Że jeszcze wstanie noc

A ona utopiona

Leży w kałuży dni

Już nie ma szans

By stąd wstać

Pół roku

2008-05-21T16:36:00.003+02:00

Wiem , to skandal, pół roku nic nie pisać ... Nie wiem, jak to się stało.. samo tak wyszło.
Tak to jest, jak się prowadzi oficjalne/nieoficjalne fotoblogi, blogi... Jeden, najstarszy, trochę już jest za bardzo znany wśród ludzi, którzy nie powinni go czytać. mogłabym przenieść się tutaj, ale jestem zbyt sentymentalna, żeby usuwać tamtego (mam go od... od niespełna 7 lat... trochę czasu minęło ^^ i ja się zmieniłam).
Co tu będę zamieszczać, chyba nadal jakieś wypociny... z tym, że póki co stres i praca wyprały mnie z weny jakiejkolwiek. Więc wrzucę coś starego.
Heh.
Taadaaa....

Wynająłem fotel

Z widokiem

Fotel z widokiem

Na oko

Twoje piękne, niebieskie

Dziewczęce

Delikatnie obwiedzione

Płotkiem rzęs

Furtką do niego

Łzy

Płynące, wiosenne

Po potoku twoich ust

Rozżarzonych uśmiechem

Przy którym topnieją

Złość

I strach i ból i

Chcę dotknąć cię

-nie mogę

Zasnuwa cię mgła

I ziemia

A pod ziemią ciebie

Nie ma

Tylko twoje ciało

Zimne

Sleeping sun

2007-12-01T18:27:00.000+01:00

Just because I loved Nightwish with Tarya ...

NOWE :> - czyli czym zajmuje się Żustin na lekcjach matematyki...

2007-11-23T17:20:00.000+01:00

Budząc się w blasku księżyca
Oglądam świat zza firanki snu.
Gdzieś w kłębowisku marzeń
Zagubiłam swoją rzeczywistość.
Już nie wiem co jest snem, co jawą.
Być może wciąż śpię
I obudzić nie mogę się nigdy.
Lepiej trwać tak pomiędzy
Snem a porankiem...
gorzkim, pełnym rozczarowań
Kłującym oczy blaskiem codzienności.
Tak zwyczajnej , smutnej i matowej.
Suchej i chropowatej gdy dotknąć.

Nasłuchuję.
To ludzkie kroki.
Brzmią tak dźwięcznie na księżycowej posadzce
Ktoś stuka obcasami o białe schody...

To moje Przeznaczenie.
Przybył tu odziany w poświatę nocy.
Rozkłada ramiona.
Już pióra gotowe do lotu muskają twarz.
Gdy nagle...
BLASK

To koniec.
Wokół czarno.
Nikogo.
Pustka.
Znikło mleczne światło księżyca.
Bezlitosne słońce pali skórę.

Znów sama.
Zbudzona okrutnym słowem
"NIE-NIGDY-KONIEC-POMYŁKA"
Na kamiennej pustyni uczuć.
A już budziła się nadzieja.
Zgasła.
Gasnę.
Wraz z nią.
Zdmuchnięta zimnym oddechem Bezzłudzenia.

Tribute to...

2007-11-09T18:17:00.000+01:00

All around her head

Entire world gone mad

Loneliness too far

Went into her mind

She doesn't care 'bout others

Just doin' her business

Today's lonely and bad

It's all inside her heart

You can touch her but you never

Understand what she really feels

She will tell you only stories

The one of that never exist

Deep out there in the darkness

Where the shadows live

That's the place she matters

Where she feels so free

Emptiness in her blue eyes

So cold - you can't imagine.

Please remember - she's not real

Now… sleep well.

Hi, Hello, zdrastvuy, allo etc etc....

2007-10-31T22:59:00.000+01:00

witam
mój nowy, kolejny już blog
nigdzie zagrzać miejsca
ktoś mi tego kiedyś życzył...
klątwa działa jak widać]
zobaczę co tu będę zamieszczać,
pewnie to co na "steam will rise"
czyli jakieś nędzne wypociny
no to by było na tyle
na dziś...